“เจ้าป่วยหรือไง?”
ลูกค้าคนนั้นรีบกอดไก่ทอดของตนไว้แน่น พลางมองเสิ่นเฉิงจงราวกับมองคนโง่
“ไก่ทอดชิ้นนี้ข้าจ่ายไปตั้งห้าสิบอีแปะเชียวนะ เจ้าอยากใช้ยี่สิบอีแปะซื้อหรือ? ฝันกลางวันอะไรของเจ้าเนี่ย??”
ห้าสิบอีแปะ??!!
เสิ่นเฉิงจงเบิกตากว้าง “เจ้าพูดว่าอะไรนะ? ไก่ทอดชิ้นเล็กแค่นี้ตั้งห้าสิบอีแปะเชียวหรือ? ไก่ทั้งตัวราคาเท่าไรเอง? นี่ไม่ใช่การหลอกเอาเงินกันหรือ? พวกเจ้ามากมายขนาดนี้ยอมให้หลอกกันง่าย ๆ หรือ?”
ลูกค้าคนนั้นกลอกตาใส่ “เจ้าป่วยจริง ๆ สินะ แต่ห้ามใส่ร้ายแม่นางเสิ่นเชียว ไก่ทอดของนางห้าสิบอีแปะถือว่าคุ้มแล้ว! ไปให้พ้น ๆ อย่ามาขวางทาง”
เสิ่นเฉิงจงยิ่งตกตะลึง ไก่ทอดจะแพงก็ช่างเถิด ที่สำคัญคือมีลูกค้ามากมายยอมควักเงินซื้อ
หากนำไปขายในโรงสุรา แล้วจัดจานให้ดี ย่อมขายได้ในราคาที่สูงกว่านี้แน่นอน
“เอาอย่างนี้ หกสิบอีแปะ ขายไก่ทอดในมือเจ้าให้ข้าเถอะ”
“ไม่ขาย ข้าต่อแถวเหนื่อยมาตั้งแต่เช้าแล้ว ไม่ขาย”
“เจ็ดสิบอีแปะ!” เสิ่นเฉิงจงกัดฟัน
“ไปให้พ้น ๆ เจ้าคิดว่าข้าดูเหมือนคนขาดเงินหรือ?”
“หนึ่งร้อยอีแปะ!!”
“ไสหัวไป” ลูกค้าคนนั้นผลักเสิ่นเฉิงจงออก ก่อนเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
เสิ่นเฉิงจงยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่อยากเชื่อจริง ๆ ว่าหนึ่งร้อยอีแปะเชียวนะ หนึ่งร้อยอีแปะยังไม่ยอมขายให้เขา ไก่ทอดของเสิ่นชิงหอมอร่อยถึงเพียงใดกัน?