โลก ประเทศเมเปิล
คฤหาสน์ส่วนตัวหรูหราแห่งหนึ่ง
บรูดี ประธานกลุ่มซีลิส ผมหงอกขาวและมีพุงพลุ้ย นั่งอยู่บนโซฟาหนังแท้ ขมวดคิ้วแน่น สีหน้ามืดครึ้ม จ้องนาฬิกาปาเต็กฟิลิปป์บนข้อมือ
ซิการ์ในมือมอดไหม้จนใกล้หมด เถ้าร่วงลงบนพรมเปอร์เซียราคาแพง เขากลับไม่รู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย
ฮันส์ พ่อบ้านชาวผิวขาวสูงวัย สวมชุดหางนกนางแอ่นไว้หนวดทรงเลขแปด ถือกาแฟร้อนเดินเข้ามาอย่างแผ่วเบา ก้มวางถ้วยกาแฟลงบนโต๊ะกลาง แล้วรายงานเสียงต่ำว่า “ท่านครับ คนจากบ้านพักของคุณชายเพิ่งส่งข่าวกลับมา วันนี้คุณชายก็ยังไม่กลับครับ”
ได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของบรูดีพลันเขียวคล้ำ เขายกมือขึ้นปัดถ้วยกาแฟบนโต๊ะกลางตกพื้นอย่างแรง!
เสียงถ้วยกระเบื้องเนื้อดีแตกดังเพล้ง เศษกระจายเกลื่อน กาแฟกระเซ็นไปทั่วพื้น
บรูดีเดือดดาล “ทำไมยังไม่กลับมาอีก?! ก่อนหน้านี้เดวิสบอกฉันว่า ถ้าอยู่บนเกาะดวงดาวครบ 15 วัน ก็จะกลับโลกได้สักครั้ง นี่ก็ผ่านมาตั้งหลายวันแล้ว ยังไม่เห็นแม้แต่เงา หรือว่ามีความสุขอยู่ที่นั่นจนไม่คิดจะกลับบ้านแล้ว?!”
พ่อบ้านฮันส์ผงะถอยหลังไปครึ่งก้าว เหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก ก้มหน้าไม่กล้าส่งเสียง
บรูดีลุกจากโซฟา เอามือไพล่หลังเดินวนไปมาในห้องรับแขก เนื้อบนใบหน้ากระเพื่อมเล็กน้อย ความกระวนกระวายในใจเพิ่มขึ้นทุกขณะ
เขาหยุดเดิน หันไปมองฮันส์ แล้วเอ่ยเสียงแหบว่า “ฮันส์ แกว่ามีเรื่องเกิดขึ้นกับเดวิสบนเกาะดวงดาวหรือเปล่า?”
ฮันส์กลืนน้ำลาย ฝืนใจวิเคราะห์ว่า “ท่านครับ ก่อนคุณชายไป เขาพาทหารรับจ้างฝีมือเยี่ยมติดอาวุธครบมือไปหลายร้อยคน ทั้งยังขนอาวุธหนักไปอีกจำนวนมาก ตามหลักแล้ว อันตรายทั่วไปคงทำอะไรคุณชายไม่ได้แม้แต่น้อย...”