ในห้องนั่งเล่นเงียบกริบไปชั่วขณะ ทั้งสี่คนมองหน้ากัน แผ่นหลังเย็นวาบขึ้นมาเป็นระลอก
ผ่านไปไม่กี่วินาที หญิงร่างผอมสูงก็เบิกตาสว่างวาบ ตบต้นขาฉาด «เธอมีแชตกลุ่มนักสร้างไม่ใช่เหรอ? ลองบอกคนในกลุ่มดูสิว่าพวกเขาจะมาช่วยเธอได้ไหม ใครช่วยเธอได้ก็จะได้รับสิทธิ์พัฒนาครึ่งหนึ่งของดินแดน!»
หลินไน่หย่าลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ «แต่พวกมนุษย์นกนั่นมีเทคโนโลยีก้าวหน้าขนาดนั้น นักสร้างก็คงสู้พวกมันไม่ไหวหรอก»
ชายผมสั้นขมวดคิ้วน้อย ๆ ก่อนพูด «แทนที่จะบอกพวกนักสร้าง เธอรายงานรัฐบาลไปเลยดีกว่า ให้ประเทศจัดการ»
«นายโง่หรือไง? ต่อให้รายงานรัฐบาลไปแล้ว ก็ยังต้องมีแต้มการเติบโตมากกว่านี้ถึงจะผูกพันธมิตรได้ ตอนนี้เธอจะไปหาแต้มการเติบโตมากมายขนาดนั้นมาจากไหน?»
หญิงร่างผอมสูงเหลือบมองชายผมสั้นอย่างตำหนิ ก่อนพูดต่อ «เธอลองส่งข้อความไปก่อนสิ บางคนอาจมีระดับสูงกว่าเธอและมีวิธีก็ได้!»
หลินไน่หย่าครุ่นคิด จากนั้นก็เปิดหน้าต่างระบบ แล้วหาแชตกลุ่มนักสร้าง ก่อนส่งข้อความหนึ่งบรรทัดลงไป:【เพื่อน ๆ ฉันเป็นนักสร้างหมายเลข 100 จากประเทศนาฬิกา ตอนนี้ถูกพวกมนุษย์นกจับตัวไว้ หนีออกมาไม่ได้ หวังว่าทุกคนจะมาช่วยฉันกับเพื่อนร่วมทาง】
......
......
ห้องพักเดี่ยว เมืองหลวง
เสิ่นสวินนอนแผ่อยู่บนโซฟาพลางดื่มโยเกิร์ต หลังกลับมาพร้อมผ้าพันแผล โจวลู่เห็นเข้าก็ร้อนใจแทบแย่ รีบลากเธอไปตรวจร่างกายอย่างละเอียดตั้งแต่หัวจรดเท้า
แม้จะยืนยันแล้วว่าไหล่ซ้ายใกล้หายดี แต่โจวลู่ก็ยังไม่วางใจ กำชับให้เธอพักรักษาตัวให้ดี โดยให้เหตุผลว่ากระดูกและเส้นเอ็นต้องใช้เวลาฟื้นตัว 100 วัน ต่อให้มีเทคโนโลยีล้ำสมัยก็ห้ามประมาท ไม่อย่างนั้นอาจทิ้งอาการตกค้างไว้