แววตาของสือชีพลันเย็นเยียบ เขาหันกลับไปเดินข้างรองผู้บัญชาการฐานที่หมดสติอยู่ จากนั้นยกเท้าเหยียบลงบนเนื้อน่องที่ถูกแทงทะลุของอีกฝ่ายเต็มแรง
“อ๊าก!”
ความเจ็บปวดแสนสาหัสทำให้รองผู้บัญชาการสะดุ้งตื่นทันที เหงื่อเย็นไหลจากขมับลงมา เสียงกรีดร้องดังก้องไปทั่วห้องควบคุมหลัก
สือชีมองลงไปยังเขา น้ำเสียงเย็นชา “หมายเลข 100 ถูกขังไว้ที่ไหน? ถ้ากล้าโกหก ขาอีกข้างก็ไม่ต้องเอาแล้ว”
รองผู้บัญชาการเจ็บจนใบหน้าบิดเบี้ยว ไหนเลยจะกล้าปิดบัง เขาชี้มือสั่น ๆ ไปยังประตูลับด้านหลังห้องควบคุมหลัก “อยู่...อยู่ในคุกพิเศษเขตบี ชั้นใต้ดินชั้นที่สาม ผ่านประตูลับแล้วเลี้ยวซ้าย เดินไปจนสุดก็ถึง! ที่นั่นมีคนเฝ้าอยู่เยอะ แกเข้าไปไม่ได้หรอก”
สือชีแค่นเสียง “จะเข้าไปได้หรือไม่ได้ก็เรื่องของฉัน”
อากูหมอบอยู่บนไหล่สือชี เบ้ปากอย่างรังเกียจ “กระดูกอ่อนชะมัด ฉันยังไม่ได้เอาหินทุบหัวเลย ก็สารภาพหมดแล้วเหรอ? คนดาวทาโป๋ลั่วจีเปราะบางจริง ๆ”
ฟูเล่ยหย่าถอดเครื่องถอดรหัสข้อมูลออก กดเครื่องสื่อสารแล้วตะโกน “เคน กาเบรียล เฝ้าทางเดินด้านนอกไว้ ฉันกับสือชีจะลงไปช่วยคน!”
เคนที่ยังยิงต่อเนื่องอยู่ด้านนอกประตูได้ยินแล้วก็ตอบกลับมา “ไปเถอะ พวกสารเลวนี่ปล่อยให้พวกเราจัดการ รับรองว่าไม่ให้หนีไปได้สักคน”
สือชีคว้าดาบยาวที่ยังหยดเลือด เตะประตูลับโลหะผสมด้านหลังห้องควบคุมหลักเปิดออก แล้วพาฟูเล่ยหย่าเร่งฝีเท้าลงบันไดไป