เมื่อทุกคนลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็พบว่าตัวเองกลับมาอยู่ใต้ต้นไม้ยักษ์ที่แผ่กิ่งก้านบดบังท้องฟ้าต้นนั้นแล้ว
ทุกสิ่งรอบตัวเหมือนตอนที่พวกเขาจากไปไม่มีผิด แม้แต่ทางเดินหินสีเทาบนพื้นซึ่งพวกเขาช่วยกันเก็บกวาดก็ยังคงสภาพเดิม
ไม่ไกลนัก มีร่างคุ้นตายืนอยู่เงียบ ๆ
เสี่ยวไป๋นั่นเอง
เมื่อเสี่ยวไป๋เห็นเสิ่นสวินกับพวกปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศ ก็เดินเข้ามาหา
มันเอียงศีรษะ ส่งเสียงสังเคราะห์จากระบบอิเล็กทรอนิกส์ด้วยความงุนงงว่า “เมื่อกี้มีแสงวาบไปทีหนึ่ง พวกคุณเป็นอะไรกันหรือเปล่า?”
เสิ่นสวินได้ยินแล้วถึงกับมึนงงไปทั้งตัว
เธอรีบเดินไปตรงหน้าเสี่ยวไป๋ สำรวจมันตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วถามอย่างร้อนใจว่า “เสี่ยวไป๋ พวกเธอไปไหนมา? พวกเราตามหาตั้งนาน”
เสี่ยวไป๋เอียงศีรษะอีกครั้ง ยิ่งฉงนกว่าเดิม “ฉันอยู่ที่นี่มาตลอดนะ”
มันยื่นนิ้วชี้ไปยังจุดที่เสิ่นสวินกับพวกเพิ่งปรากฏตัว “เมื่อกี้พวกคุณหายไปเฉยเลย ฉันมองไปรอบ ๆ ก็ไม่เจอ เลยกำลังจะขยายขอบเขตการค้นหา แล้วพวกคุณก็โผล่มาอีก”
คำว่า… แสงวาบ หมายความว่ายังไง?
เสิ่นสวินยังไม่ค่อยเข้าใจนัก จึงหันไปมองหนิงซู๋หยู แล้วเห็นอีกฝ่ายกำลังครุ่นคิดเช่นกัน
เธอยืนยันกับเสี่ยวไป๋ซ้ำอยู่หลายรอบ หลังจากคุยกันคนละเรื่องจนวุ่นวาย ความจริงอันเหลือเชื่อก็เริ่มปรากฏชัดขึ้นตรงหน้าทุกคน
ในมุมมองของเสี่ยวไป๋ พวกมันไม่ได้ถูกส่งตัวไปไหนเลย
เมื่อครู่ ตอนที่เสิ่นสวินยื่นมือไปแตะแผ่นหิน เธอกับสมาชิกทีมที่อยู่ด้านหลังทั้งหมดก็หายวับไปพร้อมกันในพริบตา
กระบวนการนี้ใช้เวลาเพียง 1 วินาที
วินาทีก่อน พวกเขาหายไปพร้อมกัน
วินาทีถัดมา พวกเขาก็ปรากฏตัวขึ้นที่เดิมอีกครั้งในพริบตา
สำหรับเสี่ยวไป๋ ซวงหยูหยู และแมวกลุ่มนั้นที่เฝ้าอยู่ตรงนี้มาตลอด เสิ่นสวินกับพวกเพียงหายไป 1 วินาทีเท่านั้น