วังหลวง
วันที่สองหลังอีเว็ตต์ขึ้นครองบัลลังก์
เสิ่นสวินหาสนามหญ้าสะอาด ๆ ในสวนเจอผืนหนึ่ง แล้วทิ้งตัวลงนอนเสียเลย ซึมซับความสงบหลังรอดพ้นวิกฤตมาได้
หนิงซู๋หยูนอนอยู่ข้างเธอ สองมือประสานรองท้ายทอย มองท้องฟ้าเป็นเพื่อนกัน
อีเว็ตต์เพิ่งขึ้นครองบัลลังก์ มีราชกิจให้จัดการไม่รู้จบ ยุ่งจนแทบไม่ได้หยุดพัก
เมื่อเทียบกันแล้ว พวก “ผู้สร้างคุณูปการ” อย่างพวกเขากลับกลายเป็นคนที่ว่างที่สุด
ขณะที่เสิ่นสวินกำลังสบายจนเกือบผล็อยหลับ เสียงหุ่นยนต์ที่ห่างหายไปนานก็ดังขึ้นในหัว
[ติ๊ง!]
[ภารกิจพิเศษบังคับ: การผงาดขึ้นของอารยธรรม สำเร็จแล้ว]
ถัดมา แผงสีฟ้าอ่อนที่เงียบงันมานานกว่าครึ่งปีก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นในสายตา
[ข้อความพิเศษ: สิ่งที่คุณได้เป็นประจักษ์ คือบทเริ่มต้นของการผงาดขึ้นของอารยธรรมหนึ่ง สิ่งที่คุณกำลังจากลา คือจุดเริ่มต้นของตำนานบทหนึ่ง ครั้งหนึ่งมันเคยเงยหน้ามองฟากฟ้า พร้อมความฝันแสนเรียบง่าย]
[บัดนี้ บทโหมโรงได้บรรเลงขึ้นแล้ว ความกล้าหาญและปัญญาที่หยั่งรากลึกอยู่ในสายเลือด จะนำทางจักรวรรดิหนุ่มให้ก้าวสู่อนาคตอันยิ่งใหญ่]
[เมล็ดพันธุ์แห่งไฟในวันนี้ จะผลิดอกงดงามที่สุดในอนาคต โปรดอย่าลืมมอบดอกไม้ป่านิรนามหนึ่งช่อให้แก่ผู้จากไป ซึ่งเป็นผู้เปิดศักราชใหม่ พร้อมเอ่ยคำอำลาด้วยความห่วงใย บางที ทุกการพบพานอาจเป็นการจากลาตลอดกาล ณ อีกฟากของกาลเวลาอันห่างไกล เรื่องราวของเธอเพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น...]
[โปรดจดจำช่วงเวลานี้ไว้]
[ดวงดาวคืนสู่ตำแหน่ง เส้นทางดวงดาวเปิดออก ผู้เดินทางไกล จงออกเดินทางกลับบ้าน!]
[การส่งตัวจะเริ่มขึ้นในช่วงรุ่งสาง โปรดเตรียมตัวให้พร้อม ผู้สร้างหมายเลข 019]
ข้อความแจ้งเตือนยาวเหยียด หลังอ่านจบ เสิ่นสวินก็รู้สึกสะเทือนใจขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ ในใจยังอดบ่นไม่ได้ว่า วันนี้ระบบเป็นอะไรไป ทำไมพูดจาเพ้อ ๆ แถมยังใช้ถ้อยคำสละสลวยเสียด้วย
แต่ยังไม่ทันได้ครุ่นคิดให้ถี่ถ้วน ความยินดีที่ภารกิจสำเร็จก็กลบความสนใจของเธอไปเสียก่อน
เสิ่นสวินตบแขนหนิงซู๋หยูที่อยู่ข้าง ๆ สีหน้าตื่นตะลึง “ระบบเฮงซวยนี่เงียบไปตั้งครึ่งปี ฉันนึกว่าหญ้าขึ้นสูงท่วมหัวหลุมศพมันแล้ว อยู่ ๆ ก็โผล่มาเฉยเลย”