ไม่ไกลนัก เฮ่อซั่วลาที่หนึ่งซึ่งถูกทหารยามสองนายกดตัวไว้ดิ้นรนขัดขืน พลางคำรามด้วยความโกรธ
เขาได้แต่มองลูกชายคนโตที่คลุ้มคลั่งจับลูกสาวคนเล็กไว้เป็นตัวประกัน ดวงตาขุ่นมัวเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสับสน
เขาเองก็ไม่เข้าใจว่าเหตุใดเรื่องถึงกลายเป็นเช่นนี้ เขาแค่อยากทำตามกฎของบรรพบุรุษ อยากให้จักรวรรดิมั่นคง อยากปกป้องลูกสาวของตัวเอง แต่ทำไมสุดท้ายถึงลงเอยเช่นนี้ได้?
เขาทำผิดหรือ?
เขาผิดจริง ๆ หรือ?
เสิ่นสวินกับพวกเพิ่งมาถึงอีกด้านของกำแพงเมือง อาศัยความมืดและสิ่งปลูกสร้างบดบัง ทุกคนมองเห็นเหตุการณ์บนกำแพงเมืองได้อย่างชัดเจน
“ไอ้สารเลว”
อามู่กดเสียงด่าพลางยกปืนไรเฟิลซุ่มยิงขึ้น เล็งผ่านกล้องไปยังศีรษะของอาร์เธอร์ “ฉันยิงมันให้ร่วงได้เลย”
“อย่าขยับ”
หนิงซู๋หยูจับลำกล้องปืนของเธอไว้แล้วส่ายหน้า “ตอนนี้อารมณ์เขาไม่มั่นคง ถ้ายิงไม่โดนจุดตาย เขาต้องลากอีเว็ตต์ไปตายด้วยแน่”
สภาพจิตใจของอาร์เธอร์ใกล้พังทลายเต็มที สิ่งกระตุ้นเพียงเล็กน้อยก็อาจทำให้เขาทำเรื่องที่ไม่อาจแก้ไขได้
อีเว็ตต์ถูกเขาจับไว้เบื้องหน้า ร่างของเธอบังจุดตายของเขาแทบทั้งหมด
หากต้องการช่วยเธอ จำเป็นต้องจัดการให้สำเร็จในการโจมตีครั้งเดียว และต้องทำในจังหวะที่อาร์เธอร์ตั้งตัวไม่ทัน
เสิ่นสวินเปิดวิทยุสื่อสาร แล้วพูดกับลู่หว่านถังที่อยู่อีกด้านว่า “หว่านถัง กดดันเขาทางท่าเรือเพิ่มอีกหน่อย แต่อย่าบุกเข้ามาจริง ๆ ให้เขาคิดว่ายังเจรจากันได้”