“ปัง”
เสียงวิงวอนขอชีวิตของอาร์เธอร์ขาดห้วงไปกลางคัน กลางหน้าผากมีรูเลือดเพิ่มขึ้นมาหนึ่งรู ดวงตาเบิกกว้าง
จนตาย เขาอาจยังไม่เคยคิดเลยว่าน้องสาวของตัวเองจะลงมือปลิดชีวิตเขาด้วยมือตนเอง
เลือดไหลอาบแก้ม หยดลงบนแผ่นหินใต้ร่าง
อาร์เธอร์ตายแล้ว
อีเว็ตต์ยืนนิ่งมองศพของเขา มือที่กำปืนสั่นเล็กน้อย
กระสุนนัดนี้ปลิดชีวิตพี่ชายของเธอ และทำลายภาพฝันอันอบอุ่นเกี่ยวกับอดีตที่ยังหลงเหลืออยู่ในใจจนหมดสิ้น
นับจากนี้ไป เธอไม่ใช่ลูกสาวของใคร ไม่ใช่น้องสาวของใครอีกต่อไป
เธอคืออีเว็ตต์ เคลเดีย!
คืออนาคตของจักรวรรดิ!
คือประมุขแห่งจักรวรรดิ!
เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จ อีเว็ตต์ก็หันกลับมา ส่งปืนเดสเสิร์ตอีเกิลในมือคืนให้เสิ่นสวิน
“ขอบคุณนะ จี้”
เสิ่นสวินรับปืนมา เสียบกลับเข้าซองโดยไม่พูดอะไร เพียงยื่นมือไปตบไหล่เธอเบา ๆ
อีเว็ตต์จัดเสื้อคลุมที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อยให้เรียบร้อย ยืดแผ่นหลังตรง แล้วมุ่งหน้าไปหาเฮ่อซั่วลาที่หนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกล ชายชรามีสีหน้าตะลึงงัน โดยมีเหล่าข้ารับใช้ชราประคองอยู่
ทุกคนต่างหลีกทางให้เธอโดยไม่รู้ตัว
เฮ่อซั่วลาที่หนึ่งมองลูกสาวที่เดินเข้ามาหา ริมฝีปากสั่นระริกจนพูดอะไรไม่ออก
เขาเห็นแล้ว เขาเห็นกับตาตัวเองว่าลูกสาวลงมือฆ่าลูกชายของตน
เรื่องนี้เจ็บปวดยิ่งกว่าการให้เขาตายเสียเอง!
“แก... แก...” เขาชี้ไปยังอีเว็ตต์ นิ้วสั่นอย่างรุนแรง
อีเว็ตต์หยุดยืนตรงหน้าเขา แววรักใคร่และพึ่งพาอาศัยอย่างแต่ก่อนหายไปจากใบหน้า เหลือเพียงความสงบนิ่งราวกับประมุขกำลังเผชิญหน้ากับขุนเธอใต้ปกครอง
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันจะเป็นผู้คุ้มครองจักรวรรดิเคลเดียเอง!”
เธอสบตาอันขุ่นมัวของเฮ่อซั่วลาที่หนึ่ง แล้วเอ่ยทีละคำว่า “ฉันจะทำได้ดีกว่าพี่ชายแน่นอน”
“ยิ่งคุณห้ามฉันทำเรื่องไหน ฉันก็ยิ่งจะทำเรื่องนั้น!”