ฝั่งตะวันออกของเมืองหลวงมีเสียงระเบิดดังสนั่นขึ้นอีกครั้ง
นายทหารผู้รับผิดชอบการป้องกันท่าเรือวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา หอบจนแทบพูดไม่เป็นคำ “โจร... โจรสลัดขึ้นฝั่งแล้ว! ประตูตะวันออกกำลังวิกฤต! พวกมันมีอาวุธหนักเกินไป เรายังไม่ทันตอบโต้ ก็ถูกอาวุธพ่นไฟของพวกมันระเบิดเสียหายแล้ว!”
“ทำยังไงดี ฝ่าบาท รีบออกคำสั่งเถอะ!”
“ระดมองครักษ์หลวง! เร็วเข้า!”
“ไม่ทันแล้ว พวกมันใกล้จะบุกถึงลานหน้าพระราชฐานชั้นในแล้ว!”
เหล่านายพลในห้องโถงแตกตื่นอลหม่าน เสียงโต้เถียง เสียงกรีดร้อง และเสียงปืนรัวถี่ยิบราวกับถั่วแตกกับเสียงระเบิดจากด้านนอกที่ใกล้เข้ามาทุกที ปะปนกันจนความสุขุมสุดท้ายของอาร์เธอร์พังทลาย
ใบหน้าของอาร์เธอร์ซีดเผือด
สถานการณ์พลิกกลับไม่ได้แล้ว
การต่อต้านไร้ความหมายโดยสิ้นเชิง หากปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป อีกไม่ถึง 15 นาที คนพวกนั้นก็จะบุกมาถึงตรงหน้าเขา
เขาเพิ่งกุมอำนาจปกครองได้ไม่นาน รากฐานยังไม่มั่นคง หากแม้แต่กบฏเล็ก ๆ ยังปราบไม่ได้ แล้วยังปล่อยให้พวกโจรกับกบฏบุกเข้าถึงตำหนักบรรทม เหล่าขุนเธอเก่าที่ต่อหน้ารับคำสั่ง แต่ลับหลังขัดขืนจะมองเขาอย่างไร?
บัลลังก์ของเขาจะยังมั่นคงอยู่หรือไม่?
ถอยไม่ได้เด็ดขาด
แต่... จะชนะได้อย่างไร?
ความคิดบ้าคลั่งผุดวาบขึ้นในหัว
เขาเงยหน้าพรวด แววเหี้ยมเกรียมวาบผ่านดวงตา การโจมตีครั้งนี้ต้องเกี่ยวข้องกับคนต่างถิ่นกลุ่มนั้นอย่างแน่นอน