เหล่าลูกอ่อนถูกพ่อแม่ของตัวเองอุ้ม เลีย ถูไถ เสียงร้องระงมไปทั่ว จนเขตเผ่าพันธุ์กลายเป็นหม้อต้มที่เดือดพล่าน
มีทั้งที่ร้องไห้ ร้องเรียก และที่วิ่งวนเวียนรอบลูกหินอย่างบ้าคลั่ง ฝูงแมวที่เคยเงียบงันราวกับตายทั้งเป็นตอนนี้กลับมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันใด
เสิ่นสวินยืนอยู่กับที่ มองภาพตรงหน้า จมูกของเธอจี๊ดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
เธอนึกถึงคำพูดของซวงถ่วนที่ว่า “ตอนที่แม่อุ้มฉันมาส่งที่นี่ แม่ร้องไห้”
ตอนส่งไปใจแทบขาด ตอนนี้ก็กลับมาคลุ้มคลั่งขนาดนั้น
เหอฉางเฟิงยืนอยู่ทางขวาด้านหลังของเสิ่นสวิน สายตากวาดมองเหล่าแมวโตที่กอดลูกไม่ยอมปล่อย ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลงหนึ่งครั้ง ก่อนจะหันหน้าไปมองท้องฟ้า
วันนี้ลมแรงหน่อย สบตาไม่ค่อยขึ้น
ซวงหยูหยูก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เบี่ยงตัวให้เสิ่นสวินปรากฏแก่สายตา
“เงียบ”
เขตเผ่าพันธุ์เงียบลงทันที แมววงน้ำค้างแข็งทุกตัวหันมามองซวงหยูหยู
“ลูกหินพวกนี้เป็นสัตว์สองขาพวกนี้ช่วยไว้ พวกมันมีวิธีรักษาโรคที่ทำให้ตายได้”
ทั้งเผ่าพันธุ์ปั่นป่วนอีกครั้ง ครั้งนี้เป็นเพราะความตกตะลึง
“ฉันอยู่มานานขนาดนี้ ไม่เคยได้ยินว่าโรคที่ทำให้ตายจะรักษาได้!”
“ฉันก็ไม่เชื่อ สัตว์สองขาจะรักษาโรคที่ทำให้ตายได้จริงเหรอ?”
“ถ้าสัตว์สองขารักษาโรคได้ แล้วลูกหินตัวอื่นที่ป่วย จะไม่ตายใช่ไหม?”
“ซวงหยูหยูพาสัตว์สองขากลับมา ไม่ใช่เพื่อรักษาลูกหินหรอกหรือ?”
นอกจากเสิ่นสวินแล้ว คนอื่น ๆ ที่ฟังอยู่ก็ได้ยินเป็นเพียงเสียงเหมียว ๆ