หนิงซู๋หยูพับรายการสิ่งของแล้วสอดเข้าไปในกระเป๋าเสื้อที่หน้าอก ตบเบาๆ หนึ่งทีเพื่อยืนยันว่ามันจะไม่หลุดออกมา
จากนั้นเสิ่นสวินก็วิ่งไปหาซวงฉวน “ผู้อาวุโสซวงฉวน เราต้องให้เพื่อนร่วมทีมคนหนึ่งกลับไปที่ค่ายเพื่อเอาของมา ขอแมวสักสองสามตัวช่วยส่งเธอกลับไปได้ไหม?”
ซวงฉวนได้ยิน หูของเธอกระดุกเล็กน้อย แล้วหันไปตะโกนอะไรบางอย่างใส่ฝูงแมว
แมวโตเต็มวัยร่างกำยำหกตัววิ่งออกมา ตัวหัวหน้าเป็นแมวสีเทาเข้มมีลายจุดสีเงิน ยาวประมาณสี่เมตร
“ประกายเงิน แมวที่วิ่งเร็วที่สุดในเผ่า” ซวงฉวนพูดจบ ก็ไม่วางใจ ต้องเสริมอีกประโยค “ระหว่างทางให้สัตว์ในเผ่าของเธอจับให้แน่นๆ พวกมันวิ่งเร็วมาก ถ้าหลุดตกไปไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะ”
หนิงซู๋หยูพยักหน้า แล้วตวัดตัวขึ้นคร่อมหลังประกายเงิน ฝ่ามือแนบกับสองข้างสะบักของแมว จับขนที่คอด้านหลังของประกายเงินแน่น เข่าหนีบเอวแมว จุดศูนย์ถ่วงต่ำลง ทั้งตัวแนบไปกับแมวจนแทบไม่มีช่องว่าง
แมวตัวอื่นๆ วิ่งอยู่ข้างๆ ประกายเงิน
“เหมียววว~ (ออกเดินทาง)” หนิงซู๋หยูเอ่ยขึ้น
หูของประกายเงินหมุนไปหนึ่งที ขาหลังถีบพื้น พาหนิงซู๋หยูพุ่งกลับไปทางที่มาจากอย่างรวดเร็ว
แมวตัวอื่นๆ ตามติดไปด้านหลัง ร่างกายขยับขึ้นลงสองสามครั้งก็กลายเป็นจุดเล็กๆ ลับหายไปในระยะไกล
มองหนิงซู๋หยูเดินไปไกลแล้ว เสิ่นสวินก็หันไปสั่งงานสือเจียน “สือเจียน เธอพาสัตว์ในเผ่าของเธออยู่ที่นี่ ดูแลคนในเผ่าของฉันด้วย ระวังสัตว์สันหนาวด้วย ห้ามปล่อยให้มันก่อเรื่องเด็ดขาด เฉพาะอย่างยิ่งห้ามทำร้ายแมว”
เออ ประโยคหลังนี่ดูจะฟุ่มเฟือยไปหน่อย
บนดินแดนของพวกแมววงน้ำค้างแข็ง สัตว์สันหนาวคงไม่คิดสั้นไปกินลูกแมวของพวกเราหรอกมั้ง?
คนแก่อายุยืนยังแค่แขวนคอตาย ยังไม่กล้าเหิมเกริมขนาดนั้น!