“พวกคุณมาที่นี่ทำไม?” ซวงหยูหยูเอาหางขดไว้ข้างหน้า เอ่ยถามขึ้นมาประโยคหนึ่ง
มันไม่เคยเห็นสัตว์สองขา ไม่เคยเห็นสัตว์กระทุ้งหิน แต่ตำนานเหล่านี้ถูกเล่าต่อกันมารุ่นต่อรุ่นในเผ่าพันธุ์
หลายเผ่าพันธุ์ต่างไม่ยุ่งเกี่ยวกัน การมาที่นี่ ต้องมีจุดประสงค์แน่นอน
เสิ่นสวินกำลังใช้กิ่งไม้เล็กๆ เขี่ยหยอกซวงถ่วน ลูกแมวสีฟ้าตัวน้อยกระโดดตะปบอยู่สามครั้งก็ยังจับไม่ได้ พอได้ยินคำถาม เธอก็วางกิ่งไม้ลง: “ตามหานก นกชนิดหนึ่งที่เรียกว่านกหางเพลิง”
หูของซวงหยูหยูเอนไปข้างหน้าเล็กน้อย ดวงตากลมสีทองคู่หนึ่งจ้องไปที่ใบหน้าของเสิ่นสวิน แววตาฉายแววงุนงง: “พวกคุณวิ่งข้ามฟ้ามาขนาดนี้ แค่มองหานกโง่พวกนั้นเนี่ยนะ?”
“นกโง่?” เสิ่นสวินชะงักไปครู่หนึ่ง ถามว่า “พูดแบบนั้นได้ยังไง?”
“นกที่ชอบชนกำแพงเวลาว่างๆ เธอว่ามันโง่ไหมล่ะ?” ใบหน้าแมวของซวงหยูหยูฉายแววดูถูกเหยียดหยามอย่างเห็นได้ชัด มันดูถูกนกพวกนั้นมาก
“ทำไมล่ะ?” เสิ่นสวินถามด้วยความไม่เข้าใจ
“อันนี้ก็ไม่รู้สิ มันเป็นแบบนี้มานานแล้ว”
“พวกมันอยู่ที่ไหน?”
“อยู่ที่ว่านเซิงพัว พวกคุณไปดูก็จะรู้เอง ไม่ไกลจากเขตเผ่านัก”
สายตาของซวงหยูหยูทอดเลยเสิ่นสวินไป ตกลงบนตัวซวงถ่วนที่เล่นจนเหนื่อย กำลังทำปากจูบๆ งีบหลับ น้ำเสียงของมันเบาลงเล็กน้อย “ก่อนหน้านั้น ฉันอยากขอร้องพวกคุณเรื่องหนึ่ง”
เสิ่นสวินนั่งตัวตรงขึ้น: “พูดมาได้เลย”
ซวงหยูหยูพูดอย่างจริงจังเป็นพิเศษ “ในเผ่ายังมีลูกอ่อนที่ป่วยอีกมาก เยอะกว่าที่นี่มาก เป็นสิบๆ ตัว ฉันย้ายลูกที่ป่วยไปไว้ในรังแยกกันแล้ว แต่โรคร่างมันแพร่เร็วเกินไป ลูกอ่อนก็ยังป่วยเพิ่มเรื่อยๆ ไม่หยุด”