ภาพที่สือซานร้องไห้ ทำเอาสัตว์กระทุ้งหินทั้งแอ่งภูเขาต่างเงียบสงบลง
ผ่านไปนานพอสมควร สัตว์กระทุ้งหินตัวหนึ่งที่ตัวเล็กกว่าเล็กน้อยก็โผล่หัวออกมาจากด้านหลัง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ: "นายพูดจริงเหรอว่าหามาได้เยอะขนาดนั้น? พวกเราทั้งเผ่า เอาชีวิตไปแลก หาได้มา ยังไม่พอให้ลูกเล็กๆ กินเลย นายตัวเท่านี้ จะเอาออกมาได้ยังไง?"
มันถามในสิ่งที่สัตว์กระทุ้งหินตัวอื่นๆ อยากรู้ ทุกตัวต่างจ้องมองเสิ่นสวินด้วยสายตาสิ้นหวัง
เสิ่นสวินได้ยินแบบนั้น ก็ไม่โกรธที่มันไม่เชื่อ
ถ้าเป็นเธอเอง ก็คงไม่เชื่อว่ามีอะไรฟรีๆ บนโลกนี้
เสิ่นสวินคิดอยู่นิดหน่อย แล้วก็กวักมือเรียกตรงๆ: "เรียกพวกลูกเล็กๆ ของพวกนายมาหมดเลย"
เหล่าเจ้าตัวน้อยที่อยากรู้อยากเห็นจนแทบระเบิดอยู่แล้ว พอได้ยินดังนั้น ก็ร่วงพรูกันออกมาจากระหว่างขาของตัวเต็มวัย
เสิ่นสวินเพ่งมองดู เหล่าลูกเล็กเหล่านี้ตัวขนาดพอๆ กับเสี่ยวฮุย ตัวสีเทาหม่น บางตัวยังมีผิวหินไม่เต็ม ซ้ำยังดูเป็นหลุมเป็นบ่อ บางตัวเดินยังไม่มั่นคง ต่างก็แย่งกันเบียดเข้าไปข้างหน้า
เสิ่นสวินดึงเป้มาด้านหน้า รูดซิปเปิด แล้วหยิบลูกอมแข็งผลไม้กำมือใหญ่จากข้างใน แจกให้เหล่าลูกเล็กๆ พวกนี้
ลูกเล็กๆ ยื่นมือสั้นๆ ไปรับ แล้วกอบขึ้นมาประคองไว้ในอุ้งมือ มองสิ่งเล็กๆ สีสันสดใสเหล่านี้อย่างงงงวย ไม่รู้จะกินยังไง
เสิ่นสวินเห็นดังนั้น ก็ก้มลงมองเจ้าตัวเล็กที่เมื่อกี้แอบมาลูบมือเธอด้วยความอยากรู้อยากเห็น เธอส่งลูกอมที่แกะแล้วให้มันหนึ่งเม็ด ชี้ไปที่ปากมัน แล้วเอ่ยปากปลอบเสียงเบา: "อ้าปากสิ อา——"