เสียงแจ้งเตือนของระบบดังติ้ง ๆ ไม่เว้นช่วง ถาโถมเข้าหูเสิ่นสวินไม่หยุดหย่อน
หน้าต่างแจ้งเตือนถาโถมลงมาเป็นชุด จนเสิ่นสวินนับไม่ถ้วน
ความสนิทสนมของสัตว์กระทุ้งหินกว่าหกสิบตัว พุ่งทะยานขึ้นไปแตะเส้นแดง 75!
หลังจากแจกของหวาน เส้าหลี่ห้าคนก็เชิญเสิ่นสวินเข้าไปในถ้ำหินใหญ่ที่อยู่ลึกเข้าไปในแอ่งภูเขา
สือซาน สือไห่ สือเฟิง สือหยาน และสือชวน ผู้อาวุโสทั้งห้านั่งล้อมวงกันขัดสมาธิ
“คุณหนูน้อยผู้มีพระคุณ เมื่อครู่ที่พูด…… จะให้ของหวานจริงหรือ ที่จะเลี้ยงลูกสัตว์ทั้งหมดในเผ่าของพวกเรา?” ผู้อาวุโสสือซานขยี้มือที่หยาบกร้านของตัวเอง แม้จะฟังอีกครั้งก็ยังรู้สึกเหลือเชื่อ
“จริงค่ะ” เสิ่นสวินพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ฉันพูดแล้วต้องทำได้”
ผู้อาวุโสสือไห่กลืนน้ำลายลงคอ: “งั้นมีเงื่อนไขอะไรไหม? พวกเราชาวสัตว์กระทุ้งหิน หัวสมองไม่ค่อยดี มีดีแค่พละกำลัง ไม่มีอะไรเก่งไปกว่านั้นแล้ว”
เสิ่นสวินรอประโยคนี้อยู่พอดี!
แต่ในใจกลับรู้สึกกระวนกระวาย
ให้เขาทำงานหนัก ๆ แล้วก็แค่ให้ของหวานกินบ้าง……
ถ้าเกิดบนโลกมนุษย์ คงโดนด่าเป็นนายทุนปีศาจชัวร์
“คือแบบนี้ แคมป์ของฉันกำลังก่อสร้าง ต้องการคนช่วยเยอะมาก” เสิ่นสวินกระแอมเสียงหนึ่ง สายตาเลี่ยงไปเล็กน้อย “พวกคุณพละกำลังเยอะ ช่วยฉันตัดไม้ ลากหิน สร้างบ้าน อะไรพวกนี้……”
ยิ่งพูดเสียงยิ่งเบา: “จริง ๆ งานพวกนี้หนักนะ ต้องทำทุกวัน ขี้เกียจไม่ได้ ฉันให้ของหวานได้ และรับรองว่าสัตว์กระทุ้งหินที่เข้าร่วมแคมป์ได้อยู่ดีกินดี ส่วนของหวานสำหรับลูกสัตว์ในเผ่า ฉันรับผิดชอบทั้งหมด พวกคุณดู…… ได้ไหม?”