"สือเจียนกลับมาแล้ว!"
เสียงตะโกนนั้น ทำเอาทั้งแอ่งภูเขาระเบิดเสียงฮือฮาขึ้นมาทันที
เหล่าสัตว์กระทุ้งหินตัวเต็มวัยทั้งใหญ่ทั้งเล็ก ค่อย ๆ ทะลักออกมาจากรอยแยกในหิน จากหลุมดิน พวกมันตัวเล็กกว่าสือเจียนเล็กน้อย แต่เมื่อรวมฝูงกันเดินไปมา พื้นดินก็สั่นสะเทือนไปทั้งแผ่น
เมื่อพวกมันเห็นว่าผิวหินของสือเจียนเปลี่ยนเป็นสีเทาอ่อนใหม่เอี่ยม ทุกตัวก็พากันชะงักงันอยู่กับที่
สัตว์ในเผ่าทั้งหมดรู้ดี ว่าการไปสุสานมีแต่ทางตายเท่านั้น แต่ตอนนี้ สือเจียนไม่เพียงกลับมาอย่างครบสามสิบสอง แต่คราบกรดที่น่ากลัวบนตัวยังหายไปจนเกลี้ยงอีกด้วย
ฝูงสัตว์เปิดทางให้โดยพลการ ห้าตัวที่รูปร่างใหญ่ที่สุด ผิวหินเต็มไปด้วยรอยแตกร้าว เดินออกมาด้านหน้า
ได้แก่ สือซาน สือไห่ สือเฟิง สือหยาน และสือชวน
สือซานผู้เฒ่าจ้องไปที่สือเจียน ใบหน้าหินเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ "สือเจียน คราบกรดบนตัวแกหายไปแล้ว? แกไม่เพียงไม่ตาย ผิวหินยังแข็งกว่าเดิมอีก?"
สือไห่ผู้เฒ่ากลับจ้องเขม็งไปที่เสิ่นสวินซึ่งนั่งอยู่บนไหล่ของสือเจียน "เจ้าเล็กนี่คืออะไร? สัตว์สองขา? ทำไมถึงเล็กขนาดนี้ รู้สึกเหมือนตบทีเดียวก็แหลกเลย"
"บนตัวมันไม่มีขนแม้แต่เส้นเดียว ไม่มีเกล็ดด้วย" สือเฟิงผู้เฒ่าประเมิน
สือหยานผู้เฒ่าไม่เข้าใจอย่างยิ่ง "สือเจียน แกเอาสัตว์สองขากลับมาทำไม? ยังให้มันนั่งบนไหล่แกอีก?" ในความเข้าใจของพวกมัน สัตว์สองขาคือสิ่งมีชีวิตอ่อนแอที่อยู่แค่ชายป่า เป็นเพียงแค่อาหารอร่อยเท่านั้น
"แต่เจ้าเล็กนี่ดูเหมือนไม่กลัวพวกเรา" สือชวนผู้เฒ่าเสริมเสียงทุ้ม
เหล่าสัตว์กระทุ้งหินตัวเต็มวัยรอบข้างต่างพากันอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับเสิ่นสวิน เริ่มส่งเสียงจ้อจี้วิพากษ์วิจารณ์กันขึ้นมา
แม้แต่ลูกสัตว์ทั้งหลายก็ไม่รู้จักเขิน ต่างพากันเบียดเข้ามาแหงนหน้ามองเสิ่นสวิน บางตัวถึงกับยื่นกรงเล็บหินสั้น ๆ เขย่งเท้าอยากจะแตะพื้นรองเท้าของนาง
สือเจียนค่อย ๆ อุ้มเสิ่นสวินลงจากไหล่ วางลงบนพื้นอย่างมั่นคง