ความจริงเรื่องสร้างบ้าน เธอก็เคยคิดอย่างจริงจัง
บนแผงควบคุม ภารกิจ "สร้างที่พักหนึ่งหลัง" ยังสว่างอยู่ รางวัล 100 แต้มการเติบโตแขวนอยู่ตรงนั้น มองยังไงก็น่าลิ้มลอง แต่พอถึงเวลาลงมือจริง เสิ่นสวินกลับยืนอยู่หน้าพื้นที่ว่างข้างแคมป์นานถึงสิบนาที ในหัวคิดทบทวนแผนที่เป็นไปได้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ตัดต้นไม้? ต้นยักษ์พวกนั้นหนาอย่างกับอะไร พลั่วสนามฟาดลงไปแทบไม่ต่างจากการเกา
พวกไม้พุ่มเล็กๆ พอตัดได้ แต่มันบางและสั้นเกินไป ต่อให้เอามาประกอบกันก็รับน้ำหนักโครงสร้างไม่ได้
ใช้โคลน? โคลนริมแม่น้ำเป็นทรายละเอียด ความเหนียวไม่พอ ทาพอแห้งก็แตก บทเรียนจากเตาหินก่อนหน้านี้ยังเห็นอยู่ตรงนั้น
ใช้หินก่อ? เธอคนเดียวแบกหินจนแขนหัก ก็ก่อกำแพงขึ้นมาไม่ได้สักด้าน
เสิ่นสวินนั่งยองๆ หน้าเต็นท์ วางคางบนเข่า จ้องเต็นท์สองคนหลังนั้นอยู่นาน
เต็นท์กันลมกันฝน
ถุงนอนอุ่นพอ
แผ่นกันความร้อนก็มี
นอนมาหลายวันแล้ว ไม่เคยตากฝน ไม่เคยมีอะไรกวน
ในหัวเธอต่อสู้อย่างดุเดือด แต่รู้ผลลัพธ์อยู่แล้ว
ต่อสู้ไปได้ประมาณสามนาที
แล้วเสิ่นสวินก็ลุกขึ้น ปัดเศษหญ้าบนกางเกง เดินเร็วๆ กลับไปที่เต็นท์ ปูถุงนอนให้เรียบ จัดแผ่นกันความร้อนให้ตรง ตบหมอนสองที
ลงไปนอนแผ่
100 แต้มการเติบโต เอาไว้คราวหน้าแล้วกัน
ช่วงวันที่เหลือ เธอก็ไม่ได้อยู่เฉย
วันหนึ่งเธอแบกเป้เดินขึ้นเหนือไปไกล อยากลองว่าจะเรียกการสำรวจได้ไหม
ผลคือเดินไปประมาณครึ่งวัน ข้ามรากไม้ไม่รู้กี่เส้น ปุ่มลงชื่อบนแผงควบคุมก็เด้งขึ้นมาจริง แต่พอกดแล้ว...
[การสำรวจล้มเหลว]
ไม่มีความปราณีเลยสักนิด
เสิ่นสวินเงยหน้าขึ้นมองเรือนยอดไม้ที่บังฟ้าจนมืด จิตใจพังทลาย ระบบแผนที่นี่มันเล่นงานคนโดยตรงเลยล่ะ
ชั่วพริบตาเดียว ก็มาถึงวันที่สิบห้าของการเดินทางสู่เกาะดวงดาว
ตัวนับถอยหลังบนแผงควบคุมเหลืออีกแค่หกชั่วโมงกว่า
ข้างเตาหิน น้ำในแม่น้ำยังคงไหลครืนๆ เห็ดเรืองแสงส่องประกายฟ้าสลับเขียวเย็นตา
เสิ่นสวินนั่งอยู่หน้าเต็นท์ ยัดขนมปังอัดแข็งครึ่งซองสุดท้ายเข้าปาก เคี้ยวอย่างไม่รู้รสชาติ
ในหัวครุ่นคิดแต่เรื่องหลังจากกลับไป