เรื่องการย่างปลา เสิ่นสวินเคยค่อนข้างมั่นใจ
เพราะเมื่อก่อนทำที่บ้านหลายครั้ง ทุกคนในบ้านก็บอกว่าอร่อยดี
แต่ปัญหาตอนนี้คือ——เธอค้นถุงสานทั้งใบ ของที่ใช้ปรุงรสได้มีแค่สองอย่าง
เกลือ
ซุปเครื่องยาจีนหม้อไฟ
เสิ่นสวินถือซองซุปเครื่องยาจีนหม้อไฟลังเลสามวินาที แล้วก็เงียบๆ วางกลับที่เดิม
ย่างปลาทาซุปหม้อไฟ แค่คิดกลิ่นก็รู้สึกไม่ค่อยใช่
ถ้าเนื้อปลาต่างดาวนี้ไม่เหมือนปลาโลก พอใส่ซุปเบสแล้วกลิ่นรสตีกันไป ก็เสียของ
ช่างเถอะ ใส่เกลือลองดูก่อน
เธอหยิบเกลือเล็กน้อย โรยให้ทั่วผิวปลาทั้งสองด้าน แล้วยัดใส่ท้องปลาอีกนิด ไฟในเตาไม่แรงไม่เบา ฟืนไหม้ปะทุเสียงดัง คลื่นความร้อนอบใบหน้าร้อนผ่าว
ปลาพาดบนราวหมุนช้าๆ ผิวเปลี่ยนจากชมพูอ่อนเป็นทองอ่อน แล้วก็เกรียมเหลือง น้ำมันซึมออกมาใต้เปลวไฟ หยดติ๋งๆ ลงกองไฟ เกิดเสียงดัง “ฉี่ๆ” พร้อมควันขาวบางลอยขึ้น
กลิ่นหอมค่อยๆ กระจายไป
ไม่ใช่กลิ่นไหม้แรงๆ แบบปลาย่างโลก เป็นกลิ่นหอมสดอ่อนๆ ใสสะอาด เข้ากับอากาศในป่านี้อย่างประหลาด
เสิ่นสวินถูกกลิ่นยั่วจนทนไม่ไหว หมอบอยู่ข้างเตา จ้องตาค้างที่หยดน้ำมันบนตัวปลา
พอผิวย่างสุกทั่ว เธอพลิกปลากลับด้าน รออีกไม่กี่นาที
เนื้อปลาถูกดึงออกจากก้างด้วยความยืดหยุ่นเล็กน้อย ทันทีที่เข้าปาก เสิ่นสวินก็ตะลึงงัน
ไม่มีกลิ่นคาว
ไม่!มี!แม้!แต่!นิด!เดียว!
ปลาสดแค่ไหนบนโลกก็ยังมีกลิ่นคาว ต้องหมักเครื่องปรุงถึงจะกลบได้