เสิ่นสวินหันไปถามพ่อบ้านชรา “อีเว็ตต์ถูกขังอยู่ในหอคอยไหน? การป้องกันในพระราชวังเป็นยังไงบ้าง?”
พ่อบ้านชราเช็ดน้ำตา พยายามนึกทบทวน “ผม... ผมเองก็ไม่รู้แน่ชัดว่าเป็นหอคอยไหน พระราชวังกว้างใหญ่ขนาดนั้น มีหอคอยสูงตั้งสิบกว่าหอ ได้ยินแค่ว่าอยู่ทางตะวันตกสุดของพระราชวัง ตรงแถบใกล้หน้าผา”
“ตั้งแต่เจ้าหญิงถูกพาตัวไป องค์ชายใหญ่ก็อ้างว่าต้องป้องกันมือสังหาร แล้วสับเปลี่ยนกองทหารรักษาการณ์ทั่วทั้งพระราชวัง ตอนนี้คนที่เฝ้าพระราชวังล้วนเป็นคนสนิทจากกองทัพที่สามของเขา ตรวจตราเข้มงวดมาก แม้แต่นกสักตัวยังบินเข้าไปไม่ได้”
“ทางตะวันตก ใกล้หน้าผา...”
เสิ่นสวินท่องตำแหน่งนั้นซ้ำในใจ
ก่อนหน้านี้ อีเว็ตต์เคยเล่าให้ฟังว่า กลุ่มหอคอยสูงทางตะวันตกเคยใช้คุมขังสมาชิกราชวงศ์ที่ทำความผิด หรือกักตัวประกันคนสำคัญ ที่นั่นมีทหารคุ้มกันแน่นหนา ภูมิประเทศซับซ้อน ป้องกันง่ายแต่บุกยาก
เสิ่นสวินถาม “มีแผนผังภายในพระราชวังไหม? ยิ่งละเอียดก็ยิ่งดี”
“มี มีครับ”
พ่อบ้านชราพยักหน้ารัว รีบเดินไปที่มุมห้อง งัดกระเบื้องปูพื้นที่หลวมขึ้นมาแผ่นหนึ่ง แล้วล้วงม้วนแผนผังที่ห่อด้วยผ้าใบอาบน้ำมันไว้อย่างมิดชิดออกมาจากข้างใต้
เขาคลี่ม้วนแผนผังบนโต๊ะ เผยให้เห็นภาพมุมสูงของพระราชวังที่วาดอย่างประณีตด้วยเส้นหมึก ทุกตำหนัก ทุกระเบียง แม้แต่สวนและทางลับทุกแห่งก็ระบุไว้อย่างชัดเจน
“นี่เป็นแผนผังที่พระราชินีทรงวาดไว้ตอนยังมีพระชนม์ชีพ ตอนนั้นแค่กลัวว่า... อาจเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นในภายหลัง ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะได้ใช้จริง ๆ”