สองวันต่อมา รถม้าค่อย ๆ โคลงเคลงเข้าสู่เขตรอบนอกดินแดนของอีเว็ตต์
ชาวเมืองบนถนนต่างเร่งรีบ สีหน้าหวาดหวั่น ทหารเกราะหนักที่ลาดตระเวนอยู่ตรงหัวมุมถนนมีตราประจำตัวของอาร์เธอร์ องค์ชายใหญ่ประทับเด่นอยู่บนอก
อามู่แอบวางมือบนด้ามปืนใต้ผ้าคลุม แล้วหันมากระซิบเตือนว่า “ท่านผู้บัญชาการ ที่นี่ไม่ชอบมาพากลเลย มีสายขององค์ชายใหญ่อยู่ทั่วทุกแห่ง ไม่เหมือนตอนที่พวกเราออกไปเลยสักนิด”
เสิ่นสวินไม่พูดอะไร เพียงปล่อยม่านรถผ้าหยาบลงอย่างแผ่วเบา กั้นสายตาจากภายนอก ก่อนส่งสัญญาณให้คนขับรถม้าเปลี่ยนเส้นทางอย่างใจเย็น อ้อมไปยังตรอกซอกซอยที่เงียบกว่าแถบตะวันออกของเมือง
รถม้าหยุดลงในตรอกแคบที่เต็มไปด้วยโคลน พวกเธอรีบลงจากรถ แล้วหยุดอยู่หน้าบ้านเตี้ย ๆ ซึ่งหน้าต่างและประตูถูกตอกปิดด้วยแผ่นไม้
เหลิ่งเยว่พุ่งเข้าไปข้างหน้าอย่างไร้สุ้มเสียง ราวกับเงา ไม่เกิดเสียงแม้แต่น้อย ปลายมีดสั้นในมือขยับตรงกลอนประตู เพียงได้ยินเสียงกลไกดีดเบา ๆ กลอนด้านในก็ถูกงัดออก
เสิ่นสวินผลักประตูเข้าไป ภายในบ้านมืดสลัว ชายชราผู้ดูแลร่างผอมแห้งได้ยินเสียง จึงหดตัวด้วยความหวาดกลัวอยู่ตรงมุมกำแพง มือสั่นเทายกท่อนไม้เหลาแหลมขึ้นเล็งไปยังประตู ราวกับเม่นที่ตกใจ
เมื่อเห็นหน้าผู้มาเยือน ท่อนไม้ในมือชายชราก็หล่นกระทบพื้น ร่างทั้งร่างทรุดลงคุกเข่าอย่างหมดเรี่ยวแรง น้ำตาพรั่งพรูออกมาทันที
เสิ่นสวินก้าวเข้าไปพยุงเขาขึ้น ชายชราคว้าชายผ้าคลุมของเธอไว้ สะอึกสะอื้นกล่าวว่า “ท่านจี้ ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว ได้โปรดช่วยองค์หญิงด้วยเถิด”