“เสด็จพ่อ”
อีเว็ตต์ก้าวฉับ ๆ ไปข้างเตียง กำลังจะยื่นมือไปจับมือของพระบิดาที่วางอยู่บนผ้าห่ม แต่กลับถูกสายตาของพระองค์ห้ามไว้
สายตาของเฮ่อซั่วลาที่หนึ่งกวาดผ่านใบหน้าเปื้อนฝุ่นของเธอ ก่อนจะหยุดลงที่ชุดขี่ม้าซึ่งเคลื่อนไหวได้สะดวก คิ้วขมวดเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น
“กลับมาแล้วหรือ”
เสียงของพระองค์แหบพร่า ฟังไม่ออกว่ารู้สึกอย่างไร
อีเว็ตต์สัมผัสได้ว่า สายตาที่พระบิดามองเธอไม่เหมือนมองบุตรสาวที่จากกันไปนานแล้วกลับมาพบกันอีกต่อไป หากเหมือนกำลังมองสิ่งของชิ้นหนึ่งที่...หลุดพ้นจากการควบคุม
“ได้ยินว่าพระองค์ประชวร หม่อมฉันเป็นห่วงมาก”
อีเว็ตต์ชักมือกลับ ยืนนิ่งอยู่ข้างเตียง
เฮ่อซั่วลาที่หนึ่งไม่ตอบรับความห่วงใยของเธอ กลับตรัสขึ้นเองว่า “อีเว็ตต์ เจ้าโตขึ้นแล้ว ทั้งยังเปลี่ยนไปจน...พ่อแทบจำไม่ได้”
พระองค์หยุดพูด ไอออกมาสองสามครั้ง ข้ารับใช้ที่อยู่ข้าง ๆ รีบก้าวเข้ามาหมายจะช่วยลูบหลัง แต่กลับถูกพระองค์โบกมือไล่
“อีเว็ตต์ เจ้าทำให้พ่อผิดหวังเหลือเกิน”
เสียงของเฮ่อซั่วลาที่หนึ่งแหบพร่า ทุกคำหนักอึ้งราวกับก้อนหินที่ทุบลงกลางใจอีเว็ตต์ “เจ้าเป็นธิดาที่พ่อรักที่สุด พ่อมอบทั้งเกียรติยศและทรัพย์สมบัติทุกอย่างที่เจ้าหญิงแห่งจักรวรรดิพึงมีให้เจ้า แล้วตอนนี้เจ้าอยากได้อะไร? อำนาจหรือ? อยากนำทัพออกรบและแทรกแซงราชการเหมือนพี่ชายของเจ้าหรือ?”
พระองค์ยันเตียง พยายามลุกขึ้นนั่งให้ตรง ทว่าท่าทางนั้นกระทบแผลเก่า จนเผลอครางด้วยความเจ็บปวด