“คนมา”
อาร์เธอร์สั่งทหารองครักษ์ที่อยู่นอกตำหนัก “องค์หญิงทรงเหน็ดเหนื่อยแล้ว ตั้งแต่นี้ไป จงพาองค์หญิงกลับไปพักฟื้นในหอคอยทันที หากไม่มีคำสั่งจากข้า ห้ามเธอก้าวออกจากพระราชวังแม้แต่ก้าวเดียว!”
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง สายตากวาดผ่านใบหน้าดื้อรั้นของอีเว็ตต์ ก่อนกล่าวเสริมทีละคำว่า “ข้าจะจัดการแต่งงานที่สมเกียรติให้เธอ ก่อนถึงตอนนั้น เธอต้องเรียนรู้ให้ดีว่าจะเป็นภรรยาดยุคที่เหมาะสมได้อย่างไร!”
พรากอิสรภาพ กักบริเวณไว้ในวังชั้นใน จัดการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์
ทุกถ้อยคำล้วนเป็นดั่งโซ่ตรวนที่พันธนาการอีเว็ตต์ไว้
อีเว็ตต์มองบิดาที่นอนหลับตาเงียบงันอยู่บนเตียงผู้ป่วย แล้วหันไปมองพี่ชายที่กำลังฮึกเหิมอยู่ตรงหน้า ความคาดหวังสุดท้ายที่มีต่อสายใยครอบครัวพลันแตกสลายเป็นเสี่ยง ๆ ในชั่วขณะนั้น
เธอยิ้ม น้ำตาไหลรินลงมาตามแก้มอย่างเงียบงัน
เธอเข้าใจแล้วว่า ความรักของบิดาและความโปรดปรานที่ได้รับนั้น เปราะบางเพียงใดเมื่ออยู่ต่อหน้าอำนาจและกฎเกณฑ์!
อีเว็ตต์ค่อย ๆ ถอยหลังไปหนึ่งก้าว ก่อนถวายคำนับตามธรรมเนียมราชสำนักต่อชายที่เอนกายอยู่บนตั่งนุ่ม ท่วงท่าสง่างามไร้ที่ติ
เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ใบหน้าของเธอก็ไร้คราบน้ำตา มีเพียงความสงบนิ่ง
“เพคะ เสด็จพ่อ”
อีเว็ตต์เอ่ยเสียงแผ่ว
“นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่หม่อมฉันจะเรียกพระองค์เช่นนี้”
กล่าวจบ เธอก็หันหลัง ตั้งแผ่นหลังตรง แล้วเดินออกจากตำหนักไปโดยไม่เหลียวกลับ ชุดขี่ม้าที่คล่องตัวซึ่งสวมอยู่ เวลานี้กลับดูราวกับเกราะศึกแข็งแกร่ง