เฮ่อซั่วลาที่หนึ่งชี้ไปยังอีเว็ตต์ “เจ้า... เจ้าพูดว่าอะไรนะ? พูดอีกครั้งสิ”
อีเว็ตต์เงยหน้าจ้องตาเฮ่อซั่วลาที่หนึ่ง ก่อนเอ่ยซ้ำทีละคำว่า “ข้าบอกว่า ข้าอยากเป็นผู้ปกครอง! อยากปกครองประเทศและปกป้องประชาชนของจักรวรรดิอย่างท่าน ข้าไม่อยากพึ่งพาใคร ไม่อยากเป็นเครื่องมือเชื่อมสัมพันธ์ด้วยการแต่งงาน ข้าอยากยืนหยัดบนผืนแผ่นดินนี้ด้วยพลังของตัวเอง”
“เหลวไหล ช่างเหลวไหลสิ้นดี!”
“เจ้าเป็นถึงองค์หญิง กลับคิดแย่งชิงอำนาจกับบุรุษ นี่คือการทำให้สายเลือดราชวงศ์ต้องอับอาย! หากวันหน้าเจ้าแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับต่างแคว้น ประเทศอื่นจะมองพวกเราอย่างไร? พวกเขาจะหัวเราะเยาะว่าลูกสาวของข้าเป็นคนบ้าผิดจารีต!”
น้ำตาของอีเว็ตต์ไหลลงมาอย่างห้ามไม่อยู่ ทว่าเธอกลับเชิดอกขึ้น ไม่ยอมจำนน
ในเวลานั้น เจ้าชายใหญ่อาร์เธอร์ผู้สวมเกราะสีทอง พร้อมองครักษ์หลวงติดอาวุธครบมือสองกอง บุกเข้ามาด้วยฝีเท้าฉับไว
เจ้าชายใหญ่อาร์เธอร์อยู่ในชุดเกราะเต็มยศ มีดาบยาวห้อยอยู่ข้างเอว เขาบุกเข้ามาด้วยฝีเท้าฉับไว เบื้องหลังมีอัศวินหลวงหลายคนติดตามมา ใบหน้าเย็นชา
เขาไม่แม้แต่จะชายตามองเฮ่อซั่วลาที่หนึ่งบนเตียงคนป่วย เดินตรงไปหยุดตรงหน้าอีเว็ตต์ แล้วก้มมองเธอจากที่สูง แววตาเต็มไปด้วยความดูแคลนและเป็นปรปักษ์
“น้องสาวที่รัก เมื่อครู่เจ้าพูดว่าอะไรนะ? ดูเหมือนข้าจะได้ยินคำประกาศที่ไม่ธรรมดาเข้าเสียแล้ว”
อาร์เธอร์เดินวนรอบอีเว็ตต์หนึ่งรอบ ราวกับกำลังพิจารณาสิ่งของน่าสนใจชิ้นหนึ่ง ก่อนกล่าวเยาะเย้ยว่า “อีเว็ตต์ เจ้านี่เป็นน้องสาวที่ดีของข้าจริง ๆ”