เสิ่นสวินลองนึกย้อนดูแล้ว ก็ยังรู้สึกว่าอีเว็ตต์เป็นเด็กสาวที่ออกจะซื่อบื้ออยู่บ้าง
ทั้งที่รู้ดีว่าข้างหน้าคือถ้ำเสือ ทั้งที่รู้ว่าบิดาดื้อรั้นหัวชนฝา ทั้งที่รู้ว่าพี่ชายเปลี่ยนไปแล้ว แต่เพียงเพราะความกตัญญูอันบริสุทธิ์ เธอก็ยังออกเดินทางกลับบ้านอย่างไม่ลังเล
ช่างเป็นเด็กสาวที่ซื่อบื้อแต่น่าเอ็นดูจริง ๆ
เสิ่นสวินถอนหายใจในใจ ไม่ว่าอย่างไร เธอก็เป็นครูของอีเว็ตต์อยู่ครึ่งหนึ่ง จะยืนมองลูกศิษย์ของตัวเองมาตายกลางทางแบบนี้ไม่ได้
ยิ่งไปกว่านั้น เธอก็อยากกลับบ้านเหมือนกันนี่นา!
ณ วินาทีนี้ ขอละข้อความด่าระบบเฮงซวยยาว 500 คำไว้ก่อน
“เตรียมโดรน”
เสิ่นสวินดึงสติกลับมา แล้วหันไปมองหนิงซู๋หยูที่อยู่ข้างกาย
หนิงซู๋หยูพยักหน้า หยิบโดรนสีดำแบบสี่ใบพัดขนาดเท่าฝ่ามือออกจากกระเป๋ายุทธวิธี แล้วปรับเทียบค่าต่าง ๆ อย่างคล่องแคล่ว
เสียงหึ่งเบา ๆ ดังขึ้น เจ้า “แมลงตัวจิ๋ว” สีดำที่มีขนาดเพียงครึ่งฝ่ามือผู้ใหญ่ก็บินขึ้นอย่างไร้สุ้มเสียง ไต่ขึ้นไปตามหน้าผาสูงชัน ไม่นานก็หายลับไปจากสายตาของทุกคน
บนกำแพงด้านตะวันตกของพระราชวัง ทหารยามสวมเกราะหนักสองนายกำลังพิงเชิงเทินคุยกันอย่างเบื่อหน่าย
“ได้ยินหรือยัง? กบฏแดนใต้ก่อเรื่องอีกแล้ว องค์ชายสองเพิ่งสิ้นพระชนม์ แถมยังแพ้ศึกอีก”
“ชู่ เบาเสียงหน่อย อยากตายหรือไง ตอนนี้องค์ชายอาร์เธอร์กุมอำนาจอยู่ ใครบอกแล้วว่าไม่ให้พูดถึงเรื่ององค์ชายสอง ระวังหน่วยลาดตระเวนได้ยินเข้า”
ขณะกำลังพูด ทหารยามนายหนึ่งพลันรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างวูบผ่านเหนือศีรษะ เขาเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว แต่เห็นเพียงท้องฟ้ายามค่ำคืนอันมืดมิด