เหล่าทหารที่อยู่รอบ ๆ มองดูพวกเขาเถียงหยอกกันไปมา ต่างก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
บรรยากาศเคร่งเครียดที่ปกคลุมอยู่ก่อนหน้า ค่อย ๆ ผ่อนคลายลงท่ามกลางคำหยอกล้ออย่างเป็นกันเอง
อวี้เฉิงเดินไปข้างลูกอ่อนของสัตว์เหมียนตั่วตัวหนึ่งที่กำลังสั่นเทาด้วยความกลัว เพราะถูกเมือกเหนียวติดอยู่ ก่อนจะย่อตัวลง หยิบผ้าก๊อซสะอาดจากชุดปฐมพยาบาล แล้วช่วยเช็ดเมือกและเม็ดทรายที่ละลายติดอยู่ตามตัวมันอย่างอ่อนโยน
ตอนแรกเจ้าตัวน้อยยังกลัวอยู่บ้าง หดตัวไม่กล้าขยับ แต่เมื่อเห็นมือของอวี้เฉิงเคลื่อนไหวอย่างนุ่มนวล ทั้งน้ำเสียงยังอ่อนโยน มันก็ค่อย ๆ ผ่อนคลายลง ถึงกับขยับเอาตัวมาถูฝ่ามือของอวี้เฉิง พร้อมส่งเสียงครางอย่างสบายใจ
อวี้เฉิงฉวยโอกาสลูบมันหลายครั้ง เจ้าตัวน้อยสบายจนส่งเสียงครางหงิง ๆ ไม่หยุด
สัตว์เหมียนตั่ววัยหนุ่มสาวหลายตัวเห็นภาพนั้นก็เข้ามารวมกลุ่ม กระซิบกระซาบกัน
“มนุษย์คนนี้ดูเหมือนไม่ได้เลวร้ายนะ ยังลูบเจ้าก้อนขนด้วย”
“ใช่ ๆ เธออ่อนโยนจัง”
“ฉันก็อยากให้ลูบบ้าง”
“บางที มนุษย์ก็ไม่ได้เลวร้ายไปเสียทุกคนหรือเปล่า?”
ความคิดนั้นเพิ่งผุดขึ้นมา สัตว์เหมียนตั่วสูงวัยตัวหนึ่งที่อยู่ข้าง ๆ ก็เอาหัวดุนมัน พร้อมกดเสียงต่ำตำหนิว่า “อย่าลืมสิว่าเสี่ยวไป๋บาดเจ็บได้ยังไง! อย่าลืมว่าอวิ๋นลั่วตายได้ยังไง! เชื่อคำพูดมนุษย์ไม่ได้ พวกมันหลอกสัตว์เก่งที่สุด! ไม่แน่ว่าถึงตอนนั้นมันอาจจับแกไปย่างกินก็ได้”
สัตว์เหมียนตั่ววัยหนุ่มสาวถูกดุนจนถอยกลับไป มันหดคอลงเล็กน้อย แววตากลมดำเป็นประกายมีความครุ่นคิดเพิ่มขึ้นมา
เมื่อทุกคนกลับมาเคลื่อนไหวได้แล้ว หนิงซู๋หยูก็สั่งให้ทีมจัดขบวนใหม่
เสิ่นสวินเดินเข้าไปหาอสูรจิ้งจอกขนปีกเก้าหาง แต่พอใกล้ถึง มันก็ถอยหลังไปหลายก้าว เว้นระยะห่างจากเสิ่นสวิน แล้วพ่นลมหายใจใส่เธอ