ในดวงตาสีฟ้าครามของจิ้งจอกขนปีกเก้าหางเอ่อล้นด้วยความเศร้า
ความทรงจำที่ถูกผนึกไว้กัดกร่อนหัวใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันจ้องเสิ่นสวินด้วยความชิงชังเต็มเปี่ยมในน้ำเสียง “พวกเธอเป็นพวกเดียวกับมนุษย์เลว ๆ พวกนั้น แล้วก็สัตว์ประหลาดที่คลานขึ้นมาจากทะเลพวกนั้น”
มนุษย์เลว ๆ งั้นเหรอ?
เผ่าเหวลึก?
“พวกเราไม่ใช่พวกเดียวกัน”
สีหน้าเสิ่นสวินเคร่งขรึม เธอสบตาจิ้งจอกขนปีกเก้าหางตรง ๆ “ตรงกันข้าม พวกเรามาที่นี่เพื่อกวาดล้างเผ่าเหวลึก”
จิ้งจอกขนปีกเก้าหางคล้ายได้ยินเรื่องตลกขบขันที่สุดในโลก “กวาดล้างเผ่าเหวลึกงั้นเหรอ? ฉันไม่เชื่อคำพูดของมนุษย์แม้แต่คำเดียว”
ดวงตาสีฟ้าครามเต็มไปด้วยแววเย้ยหยัน “พวกเธอเก่งที่สุดเรื่องหลอกสัตว์ให้หัวหมุน แล้วค่อยแทงข้างหลัง”
อคติที่เจ้าตัวเล็กนี่มีต่อมนุษย์ฝังรากลึกจนยากจะสั่นคลอน
เสิ่นสวินไม่โต้เถียงอีก “ฉันไม่อยากเถียงกับเธอว่าอดีตเกิดอะไรขึ้น เวลาจะพิสูจน์เอง”
เธอเว้นจังหวะ ก่อนเอ่ยทีละคำ “รอให้พวกเรากำจัดเผ่าเหวลึกทั้งหมดในทะเลแถบนี้ได้ก่อน แล้วค่อยคุยเรื่องอวิ๋นลั่ว ถึงตอนนั้นเธอค่อยตัดสินว่าพวกเราเป็นศัตรูหรือมิตร”
ข้อเสนอนี้ทำให้จิ้งจอกขนปีกเก้าหางชะงักไป
มันเคยนึกว่าคนตรงหน้าจะพูดจาหว่านล้อมแก้ตัวต่อ หรือไม่ก็โกรธจนลงมือ แต่ไม่เคยคิดเลยว่าจะยื่นเงื่อนไขแบบนี้
กำจัดเผ่าเหวลึกทั้งหมดในทะเลแถบนี้งั้นเหรอ?
ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดรู้ดีไปกว่ามันว่าพวกสัตว์ประหลาดเหล่านั้นน่ากลัวแค่ไหน พวกมันมีไม่รู้จบ หลั่งไหลออกมาจากรอยแยกใต้ทะเลอันมืดมิดอย่างต่อเนื่อง โหดเหี้ยม เจ้าเล่ห์ แถมยังมีกลิ่นเน่าเหม็นชวนคลื่นไส้