ภาพสุดท้ายที่ค้างอยู่บนจอมอนิเตอร์คือสัญญาณรบกวนที่บิดเบี้ยวอย่างรุนแรง กับปากอันน่าสยดสยองที่วูบผ่านไปเพียงชั่วพริบตา
“วิธีลาดตระเวนแบบปกติใช้ไม่ได้แล้ว”
หนิงซู๋หยูมองทะเลบริเวณที่ถูกทำเครื่องหมายเป็นสีดำสนิท “พวกมันระแวดระวังและก้าวร้าวอย่างยิ่งต่อทุกสิ่งที่รุกล้ำเข้าไปในอาณาเขต แค่ส่งยานดำน้ำลงไปลำเดียว ก็ไม่ต่างจากโยนเศษขนมปังลงไปในฝูงปลา”
“แล้วจะทำยังไง?”
อามู่เกาศีรษะอยู่ข้าง ๆ อย่างหงุดหงิด “คงไม่ปล่อยให้ยืนดูเฉย ๆ แบบนี้หรอกนะ? เรายังไม่รู้เลยว่าข้างล่างเป็นยังไง ภารกิจกวาดล้างหลังจากนี้ก็เริ่มไม่ได้”
“บางทีเราอาจลองเปลี่ยนวิธีคิดดู”
หนิงซู๋หยูหันไปมองเสิ่นสวิน สีหน้ายังคงสงบนิ่ง “ถ้ายานดำน้ำลำเดียวเป็นเศษขนมปัง งั้นเราก็โยนลงไปหลายชิ้น”
เสิ่นสวินเข้าใจความหมายของเธอทันที “หมายถึงใช้ยานดำน้ำไร้คนขับเป็นเหยื่อล่อเหรอ?”
“ใช่”
หนิงซู๋หยูพยักหน้า “เราส่งยานดำน้ำลงไปหลายลำ เปิดไฟสปอตไลท์และโซนาร์ทุกเครื่อง แล้วดำลงไปพร้อมกันจากคนละทิศทาง สร้างความปั่นป่วนให้มากที่สุดเพื่อดึงความสนใจของเผ่าเหวลึก จากนั้นให้ยานอีก 4 ลำปิดอุปกรณ์แสงและเสียงทั้งหมด ติดตั้งเลนส์ออปติคัลกำลังขยายสูง แล้วฉวยโอกาสตอนชุลมุนลอบเข้าไปลาดตระเวนในโซนแกนกลาง”
แผนนี้กล้าบ้าบิ่นและเป็นแบบฉบับของหนิงซู๋หยูอย่างยิ่ง
เสิ่นสวินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเห็นด้วยกับความคิดของหนิงซู๋หยู “ลองดูก็ได้”
“ฉันต้องการนักบินควบคุมที่เก่งที่สุด 16 คน เพื่อบังคับยานดำน้ำลาดตระเวน 16 ลำพร้อมกัน”
เจิ้งฮ่าวหรานยืดอกทันที เพราะต่อไปจะเป็นช่วงถนัดของเขา เขาคิดเล็กน้อยก่อนรายงานจำนวน “นอกจากนี้ เรายังต้องติดตั้งเครื่องปล่อยเหยื่อล่อบนยานดำน้ำ ใส่อาหารปลาอัดเม็ดพลังงานสูงให้เต็ม เอาไว้เบี่ยงเบนความสนใจในวงแคบเมื่อถึงเวลาคับขัน”