บนท้องฟ้าที่อยู่ไกลออกไปยังคงลอยละล่องด้วยกลุ่มควันและฝุ่น ผืนดินที่ไหม้เกรียมถูกพลิกกลับไปมาหลายชั้น บ้านไม้ หอป้องกัน รถยนต์ และเต็นท์ที่เคยตั้งอยู่บนแดนร้าง ล้วนหายไปอย่างไร้ร่องรอย
หนิงซู๋หยูยืนอยู่หน้าจอควบคุมโดรน นิ้วของนางกดสลับภาพไปมาอย่างไม่หยุด
ในภาพถ่ายความร้อน พื้นที่ทั้งหมดของฐานที่มั่นหมายเลข 088 ไม่มีจุดสีแดงแม้แต่จุดเดียว
ภายในค่ายที่ไหม้เกรียม ทุกสรรพชีวิตเงียบสนิท หลุมหลบภัยใต้ดินก็ถูกพลิกขึ้นมา ระเบิดแตกเป็นเสี่ยงๆ
เสิ่นสวินยืนอยู่ข้างกายนาง มองแผ่นดินไหม้เกรียมที่พวยควันดำอยู่นาน กว่าจะเอ่ยปาก "ตายกันหมดเลยเหรอ?"
หนิงซู๋หยูเงยหน้าขึ้น อย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม "ไม่เหลือแม้แต่คนเดียว"
"เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?"
เสิ่นสวินผลักแว่นตาของตัวเอง "ฉันยังไม่ทันได้เห็นหน้าตาของฐาน 088 เลยด้วยซ้ำ ค่าหัวก็จบแล้วเหรอ?"
"การศึกไม่ใช่การดูตัว จะไปเห็นหน้าทำไม?"
หนิงซู๋หยูเก็บจอควบคุม "จัดการได้ในระยะยิงปืนใหญ่ ก็ไม่จำเป็นต้องส่งคนไปอยู่ใต้กระบอกปืน เดินหน้ากันตรงๆ มีแต่จะเพิ่มการบาดเจ็บล้มตาย"
เสิ่นสวินฟังแล้วพยักหน้าเป็นจังหวะ
มีเหตุผล
มีเหตุผลมากทีเดียว
ทีมชาติที่ทั้งรวยทั้งมีอุปกรณ์ครบครัน สู้กันแบบนี้แหละที่ต่างกัน
เรื่องที่ปืนใหญ่จัดการได้ ใครจะไปยอมลงไปดวลตัวต่อตัวกับใคร?
แต่พอพูดอีกที ตอนสั่งยิงปืนใหญ่นั้น มันโคตรจะรู้สึกดีเลยจริงๆ
นางดูเหมือนจะเข้าใจขึ้นมาทันใด ว่าทำไมคนเป็นทหารถึงได้อยากเป็นนายพลกันนัก
ความรู้สึกมันต่างกันจริงๆ นะ
เจียงเย่าซิงที่ยืนอยู่ไม่ไกล เอื้อมมือลูบหน้าอกตัวเอง ป่นเบาๆ "ยังว่าฉันรุนแรง ที่แท้ก็ตามเจ้านายหน่ะแหละ"