เจียงเย่าซิงไม่กล้าไปแหย่หนิงซู๋หยู คว้าแขนลู่หว่านถังเอาไว้พลางว่า “พี่ถังได้ยินไหม? ดินแดนถึง 19 แผ่นเลยนะ! หัวหน้าทีมรวยแล้ว ฉันก็รวยตามด้วย”
ลู่หว่านถังถูกเขย่าจนตัวโซซัดโซเซ ยกมือขึ้นตีหน้าผากเบา ๆ แต่มุมปากก็แทบจะกลั้นรอยยิ้มไว้ไม่อยู่ “ดินแดนเป็นของประเทศ จะเกี่ยวกับเธอได้ยังไง?”
เจียงเย่าซิงพูดอย่างมีเหตุผล “ท่านผู้บัญชาการเป็นเจ้าของดินแดน ส่วนฉันเป็นลูกทีมตัวเล็ก ๆ ของหัวหน้า เกียรติของท่านผู้นำก็คือเกียรติของฉัน”
เธออยากพูดต่อว่า ขอแค่ฉันใส่เครื่องแบบทหารสีเขียว เกียรติยศก็ต้องมีส่วนของฉันด้วย!
หลิงจ้าวหรานยืนอยู่ข้าง ๆ สมุดเล่มเล็กหยิบออกมาแล้ว ปลายปากกาไถลไปบนกระดาษอย่างรวดเร็ว พร้อมพึมพำกับตัวเอง ท่านายกเทศมนตรีเข้าสิงร่างทันที
“ดินแดน 19 แผ่น แต่ละแผ่นต้องสำรวจทรัพยากร ประเมินระดับอันตราย วางแผนสิทธิ์การเข้าถึง รวมถึงคิดเรื่องการจัดสรรกำลังป้องกันและต้นทุนการขนส่งข้ามภูมิภาค...”
“แรงกดดันในการจัดการดินแดน 19 แผ่นไม่ใช่เรื่องเล็ก คนมือของเราเอง ตอนนี้ไม่พอหรอกนะ”
เสิ่นสวินโบกมือ “ไม่พอ ก็กลับไปเรียกคนเพิ่มสิ”
หลิงจ้าวหรานพยักหน้า เห็นด้วยอย่างยิ่ง
ประเทศจีนอะไรก็ไม่เยอะ แต่คนเยอะ!
พื้นที่ในประเทศไม่ใหญ่ ทุกคนเบียดกันทำงานสุดชีวิต ตอนนี้ได้ดินแดนใหญ่ขนาดนั้นมาเพิ่ม สร้างไม่เสร็จ สร้างไม่เสร็จจริง ๆ
เด็กที่เรียนวิศวกรรมโยธาก็ได้งานทำอีกครั้งแล้ว
เสิ่นสวินเปิดช่องผู้สร้าง ข้างในแตกฮือกันไปหมดแล้ว
[หมายเลข 073-พระเจ้าคุ้มครองฉัน: @หมายเลข 019-นักเขียนคำคมสุดคูล ทำได้จริงนะเนี่ย จัดการหมายเลข 088 ได้ยังไงเนี่ย?]