“ซ่า ปวดชะมัด”
เสิ่นสวินนวดก้นที่แทบจะแตกเป็นแปดเสี่ยง ลุกลี้ลุกลนปีนขึ้นมาจากพื้น
ส่วนดาบไม้ที่เพิ่งถืออยู่ในมือเมื่อครู่ ปลิวไปไกลแล้ว
เธอเหลือบไปมองเสี่ยวไป๋ที่ยืนสีหน้าเรียบเฉยอยู่อีกฝั่ง
อีกฝ่ายแทบไม่หายใจถี่ขึ้นเลย สบายๆ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เสิ่นสวินจึงรีบยกมือขวาขึ้นตะโกนทันที “ฉันยอมแพ้! ไม่สู้แล้ว!”
เสิ่นสวินปัดฝุ่นที่ติดขากางเกงออก ยอมรับความจริงอย่างหมดใจ
จะให้เธอคนสู้ไม่ได้ไปสู้กับเสี่ยวไป๋ มันก็แค่หาทางทรมานตัวเองแท้ๆ
คงเป็นเพราะสมองตื้อไปจริงๆ ถึงได้คิดจะลองฝีมือมีดของเสี่ยวไป๋
ฝีมือระดับมือใหม่แบบเธอ จะลองก็ลองไม่รู้เรื่อง แถมยังต้องมาลำบากตัวเองอีก
“พี่หวยอัน” เสิ่นสวินหันไปทางกู้หวยอันที่ยืนอยู่ข้างสนาม น้ำเสียงจริงจังมาก “ช่วยวางแผนฝึกใหม่ให้ฉันหน่อยได้ไหม สไตล์ของเสี่ยวไป๋ฉันทนไม่ไหวจริงๆ แบบเริ่มจากศูนย์เลยก็ได้ ยิ่งง่ายยิ่งดี”
กู้หวยอันมองเธอ มุมปากกระตุกแทบสังเกตไม่เห็น ก่อนจะพยักหน้ารับคำ
พอถึงเช้าวันรุ่งขึ้น เสิ่นสวินมองแผนฝึกพิเศษที่เพิ่งออกมาจากมือ หน้ากลายเป็นสีเขียวทันที
ฟันมีดพื้นฐาน วันละ 1,000 ครั้ง
ฝึกพลังแกนกลาง วันละ 1 ชั่วโมง
ฝึกฝีเท้าและปฏิกิริยาหลบหลีก วันละ 2 ชั่วโมง
เสิ่นสวินไปหากู้หวยอัน ชี้ไปที่กระดาษในมือ เสียงลอยปร๋อ “นี่มันระดับเริ่มต้นเหรอ? ฝึกแบบนี้ฉันคงไม่ได้ทำอย่างอื่นเลยทั้งวันสินะ?”