เจียงเย่าซิงเป็นคนเข้ากับใครได้ง่าย นิสัยเปิดเผยสุด ๆ ปากไม่เคยอยู่เฉยสักวัน
เวลาซ้อมก็ดุซะยิ่งกว่าองค์ยมราช พอเวลาพักก็กลายเป็นลูกหมาติดส้นของเสิ่นสวินไปทันที
ความติดหนึบไม่แพ้ฮั่วฮั่วที่เกาะอยู่บนหัวเสิ่นสวินตลอดเวลา
แต่ที่ต่างจากฮั่วฮั่วคือ เจียงเย่าซิงชอบหยิบของกินเล่นนานาชนิดที่เอามาจากโลกออกมาให้เสิ่นสวินเป็นระยะ แล้วก็ชวนคุยเรื่อยเปื่อยไปสารพัดเรื่อง
“ท่านผู้บัญชาการ ท่าฟันดาบไม่ถูกนะครับ ต้องออกแรงที่เอว อย่าใช้แต่แขนเด็ดขาด!”
“ท่านผู้บัญชาการ เย็นนี้เรากินอะไรดีครับ? ได้ยินว่าวันนี้ฝ่ายเสบียงหาของป่าพิเศษมา ได้โอกาสต้องไปขอชิมหน่อย!”
เสิ่นสวินแอบคิดในใจ ผู้หญิงคนนี้...คือตำนานนักสืบสังคมที่ว่ากันหรือเปล่านะ?
แต่มีเจียงเย่าซิงอยู่เป็นเพื่อน การฝึกอันแสนแห้งแล้งและทรมานก็ดูจะทนได้ง่ายขึ้นเยอะ
ทุกวันไม่เหงื่อท่วมตัวกับการฝึกซ้อม ก็เรียนว่ายน้ำกับลู่หว่านถัง พร้อมกับเรียนรู้ความรู้ด้านอื่นไปด้วย บางครั้งก็ไปเรียนการจัดการกิจการบ้านเมืองกับหลิงจ้าวหรานและกู่เทียนเยว่
ไม่ว่าเวลาหรือสถานที่ไหน เจียงเย่าซิงก็จะตามเสิ่นสวินติดพัน จนตอนนี้ลู่หว่านถังเห็นเจียงเย่าซิงทีไรก็รู้สึกเหมือนตัวเองหมดความโปรดปราน
บ่ายวันหนึ่ง เสิ่นสวินเพิ่งซ้อมท่าฝีเท้าจบชุด กำลังนั่งหมดแรงอยู่บนก้อนหินหอบหายใจเสียงดัง