เสิ่นสวินรู้สึกเพียงวิงเวียน สมองอื้ออึงวูบหนึ่ง
ปัง!
เธอทั้งคนทั้งกระเป๋ากระแทกลงบนพื้นแข็งอย่างแรง
มือทั้งสองข้างยกขึ้นปกป้องศีรษะและใบหน้าโดยสัญชาตญาณ ข้อศอกกระแทกกับหินขรุขระ เจ็บจนเธอสูดลมหายใจเฮือก
“จ้าวหราน! เสี่ยวฮุย!” เสิ่นสวินกัดฟันพยุงตัวขึ้น ตะโกนสุดเสียง
ไม่มีใครตอบ
มีเพียงเสียงสะท้อนกลวงโบ๋ดังก้องไปทั่ว
เสิ่นสวินลืมตา มองรอบตัว
หัวใจเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งจังหวะ
สิ่งที่เห็นคือทุ่งหินตั้งตระหง่านรกร้างไร้ชีวิตชีวา ท้องฟ้าสลัว อากาศอบอวลด้วยกลิ่นไหม้ฉุนแสบจมูก สูดเข้าปอดแสบร้อน
ข้างหลังว่างเปล่าไร้ผู้คน
หลิงจ้าวหรานและเสี่ยวฮุยไม่ได้ตามมาด้วยเลย
“ซวยแล้ว” เสิ่นสวินหน้าซีดเผือด ฝ่ามือชุ่มเหงื่อ
ระบบเวรนั่นส่งเธอคนเดียวเข้าไปในที่ห่าสนี้!
ในหัว เสียงจักรกลไร้อารมณ์ดังขึ้นตรงเวลา
[ติ๊ง!]
[เข้าสู่พื้นที่ซ่อนเร้น: อาณาเขตสัตว์กระทุ้งหิน (สุสาน) แล้ว]
[ระดับอันตราย: สูงยิ่ง]
[ภารกิจกระตุ้น: เอาชีวิตรอดในพื้นที่อันตรายนี้เกิน 10 ชั่วโมง]
[คำอธิบาย: อาจกระตุ้นภารกิจอื่นแบบสุ่ม เมื่อสำเร็จจะมีรางวัลมากมาย]
[คำเตือน: พื้นที่นี้มีสิ่งมีชีวิตท้องถิ่นอันตรายสูงที่เข้าสู่ภาวะบ้าคลั่งก่อนตาย เมื่อนักสร้างตาย จะตัดสินว่าเสียชีวิตจริง ไม่สามารถส่งกลับได้]
เสิ่นสวินมองแผงควบคุมที่สว่างขึ้นตรงหน้า อากาศร้อนอบอ้าว แต่กลับตัวสั่น
เสียชีวิตจริง!
เธอกลืนน้ำลาย กำขวานบุกเบิกในมือแน่น ลายกันลื่นบนด้ามขวานกดเจ็บฝ่ามือ แต่นี่คือสิ่งเดียวที่เธอพึ่งพาได้ในตอนนี้
“ใจเย็น เสิ่นสวิน เธอต้องมีชีวิตกลับไป” เธอสูดหายใจลึก บังคับตัวเองให้สงบ