นับตั้งแต่เสี่ยวฮุยถูก 'เสน่ห์ส่วนตัว' ของเสิ่นสวิน (จริง ๆ คือลูกอมรสหวานในกระเป๋า) ดึงดูดเข้าอย่างแรง มันก็ปักหลักอยู่ที่แคมป์เรียบง่ายของพวกเธอ
เวลาว่าง เสิ่นสวินก็ฝึกเทคนิคการป้องกันตัวขั้นพื้นฐานกับหลิงจ้าวหราน
ทำงานเป็นแรงงานมานาน ร่างกายโทรมสุด ๆ นอกจากเทคนิคป้องกันตัวแล้ว ที่หนักกว่าคือการฝึกสมรรถภาพร่างกาย
พวกงานใช้แรงอย่างตัดต้นไม้ ขนไม้ เสิ่นสวินแบกรับส่วนใหญ่ไป
แน่นอนว่าผลที่ตามมาคือปวดเมื่อยไปทั้งร่าง จับตรงไหนก็เจ็บ
นานเข้า เสิ่นสวินก็พบว่าแต้มการเติบโต 500 แต้มที่ใช้ไป คุ้มค่าเกินราคาจริง ๆ
สัตว์กระทุ้งหินที่สูงแค่ครึ่งคนนี่ ก็คือแรงงานถึกที่ไม่รู้จักเหนื่อยตามธรรมชาติ
ทั้งสองพาเสี่ยวฮุยเข้าป่าไปตัดต้นไม้
หลิงจ้าวหรานเพิ่งเลือกต้นซุงขนาดใหญ่เท่าคนโอบได้ต้นหนึ่ง กำลังถือขวานกะจะฟันตรงไหนดี เสี่ยวฮุยก็เดินตุปัดตุเป๋ตรงเข้าไป
เห็นร่างน้อย ๆ ของมันยืนอยู่หน้าลำต้น แขนหินสั้นอวบแทงเข้าไปในเนื้อไม้ ครืดออกแรง เกิดเสียงกระแทกทุ้มลั่น ต้นไม้ทั้งต้นถูกถอนรากออกมา!
จากนั้นมันแบกขึ้นบ่าเล็ก ๆ ก้าวขาสั้นวิ่งรี่ไปทางแคมป์ ราวกับไม้ที่แบกไม่ใช่ท่อนหนักร้อยชั่ง แต่เป็นต้นหอมกลวง ๆ ต้นหนึ่ง
"แรงนี่... สุดยอด" หลิงจ้าวหรานกำเลื่อยไฟฟ้าแน่น ยืนนิ่งอึ้ง มองจนตาค้าง
"เจ๋งใช่ไหมล่ะ!" เสิ่นสวินดีใจจนตบต้นขา ตะโกนใส่แผ่นหลังเสี่ยวฮุย "เสี่ยวฮุยเก่งมาก! สุดยอด! กลับไปจะให้น้ำตาลกิน"
ได้ยินคำชม เสี่ยวฮุยหยุดชะงักกึก หันหัวกลับมา ดวงตามีสีฟ้าเรืองแสงในตอนแรก เปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินสดใสเป็นประกาย ดีใจจนกระทืบเท้าอยู่กับที่สองที พื้นสะเทือนจนซัดไปมา เกิดรอยเท้าสองหลุม
"ดูตาสิ แปลกจริง ๆ เลย" เสิ่นสวินดึงแขนหลิงจ้าวหราน ถามด้วยความสงสัย "ปกติตาเป็นสีเขียวหม่น ดูดุ ๆ หน่อย แต่พอมันดีใจ หรือได้กินของหวาน ตาจะกลายเป็นสีน้ำเงินเข้มทันทีเลย"
หลิงจ้าวหรานมองดวงตาสีน้ำเงินนั่น แววตาเป็นประกายยิ้มด้วย "น่าทึ่งจริง ๆ เธอหาแรงงานได้ดี 500 แต้มคุ้มมาก แค่รู้สึกผิดนิดหน่อย"
เพราะอย่างไรนี่ก็ยังเป็นเด็กอยู่ พูดจายังไม่ค่อยคล่อง
นอกจากเป็นคนตัดไม้ระดับเทพแล้ว เสี่ยวฮุยยังเป็น 'เครื่องแกะเปลือก' ชั้นเยี่ยมอีกด้วย