ดวงตาที่เคยหม่นหมองของสือเจียนสว่างวาบขึ้นด้วยประกายริบหรี่ ในทรวงอกหนาทึบของมันส่งเสียงสั่นสะเทือนสั้นๆ รุนแรง สะบัดก้อนหินบนตัวพังครืนลงสู่พื้น
"ยังมีอีกไหม?" มันก้มศีรษะมหึมาลงต่ำ
ด้วยขนาดตัวเทียบเท่ารถตู้ขนมปัง ลูกอมสองเม็ดนี้ไม่พอยาไส้ด้วยซ้ำ
ความหวานเพียงน้อยนิดนี้แค่พอปลุกลิ้น ไม่อาจต้านทานความเจ็บปวดทั่วร่างได้เลย
เสิ่นสวินล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อแจ็กเก็ตกันลม โยนลูกอมทั้งหมดออกไป
ลูกอมกลิ้งหล่นพื้น
สือเจียนเก็บลูกอมขึ้นมา อ้าปากเคี้ยวอย่างกระโชกโฮกฮาก ครั้นกลืนลงคอ มันกลับส่งเสียงครางต่ำสุดแสนทรมาน
ความเจ็บปวดไม่ลดลงเลย กรดของต้นน้ำผึ้งร่ำไห้ยังคงฝังลึกในเปลือกหิน ค่อยๆ กัดกินมันอย่างเงียบเชียบ
ฟองของเหลวสีเขียวปะทุพวยพุ่งพร้อมควันขาว พรากเอาชีวิตของมันไป
"ไม่พอ น้อยเกินไป" สือเจียนพลิกตัวอย่างทุกข์ทรมาน ร่างมหึมากระแทกเข้ากับกำแพงหินด้านหลังอย่างแรง
ฝุ่นหนาและก้อนหินร่วงกระหน่ำลงข้างเท้าเสิ่นสวิน "กรดกำลังค่อยๆ กลืนกินชีวิตข้า"
เสิ่นสวินมองดูสัตว์ยักษ์ที่ทำให้หินถล่มลงมาไม่หยุด เส้นเลือดบนหลังมือปูดโปน
ความไว้เนื้อเชื่อใจเล็กน้อยที่เพิ่งสร้างได้ กำลังจะแตกหักเมื่ออีกฝ่ายทนความเจ็บไม่ไหว
สัตว์ร้ายบาดเจ็บสาหัสที่กำลังคลั่งเป็นสิ่งที่ไร้เหตุผลที่สุด เมื่อมันควบคุมตัวเองไม่ได้ จะโจมตีทุกสิ่งรอบตัวอย่างไม่เลือกหน้า กองหินระเกะระกะที่เต็มไปด้วยกรดนี้ จะกลายเป็นหลุมศพของนาง
เสิ่นสวินคุกเข่าข้างเดียว ยื้อยุดดึงซิปกระเป๋าเป้ใหญ่ออกอย่างร้อนรน
ชุดปฐมพยาบาล ขนมปังอัดแข็งสำรอง มีดพับอเนกประสงค์ ถูกนางคุ้ยเขี่ยไปด้านข้าง