เรือโครงกระดูก, ห้องโดยสาร
ประตูห้องโดยสารอันหนักอึ้งกั้นไอชื้นเค็มคาวจากผิวน้ำทะเลไว้ด้านนอก ตะเกียงน้ำมันที่แขวนอยู่บนเพดานแกว่งไหวเบา ๆ ตามคลื่น สาดแสงสีเหลืองนวลเป็นวงบนผนังห้องที่ด่างพร้อย
หนิงซู๋หยูดึงเก้าอี้ไม้พนักสูงมานั่งอย่างคล่องแคล่ว จากนั้นม้วนแผนที่ทะเลหนังแกะที่กางอยู่บนโต๊ะแล้วเลื่อนไปไว้ด้านข้าง เปิดพื้นที่ว่างบนโต๊ะให้เรียบร้อย
เสิ่นสวินลากเก้าอี้กลมฝั่งตรงข้ามมานั่ง ก่อนจะรีบล้วงกระติกเก็บความร้อนสเตนเลสออกมาจากมิติส่วนตัวที่เก็บไว้ในสายรัดข้อมือ เปิดฝาแล้วดื่มน้ำอุ่นอึกใหญ่สองอึกให้ชุ่มคอ
เธอเช็ดคราบน้ำตรงมุมปาก แล้วเล่าเรื่องราวตลอดครึ่งปีที่ผ่านมาออกมารวดเดียวราวกับเทถั่ว ทั้งการบุกเบิกที่ดินและเพาะปลูกในดินแดนของตน การขุดคลองสร้างเขื่อน การปลอบขวัญผู้ลี้ภัย ไปจนถึงการใช้ไหวพริบต่อกรกับสายลับจากนครหลวง
หนิงซู๋หยูประสานมือไว้ใต้คาง ตั้งใจฟังอย่างจดจ่อ บางครั้งก็แทรกถามตอนเสิ่นสวินพูดถึงรายละเอียดเรื่องผลผลิตต่อไร่และการใช้แรงงานช่วยเหลือ
หลังเสิ่นสวินเล่าจบ หนิงซู๋หยูจึงเริ่มเล่าประสบการณ์ของตนบ้าง ว่าเธอรวบรวมกองกำลังที่เหลืออยู่ได้อย่างไรด้วยยุทธวิธีสมัยใหม่ภายในเวลาไม่กี่วัน และยุยงให้กลุ่มโจรสลัดดุร้ายหลายฝ่ายเข่นฆ่ากันเองอย่างไร จนสามารถกุมทะเลหมอกทั้งผืนไว้ในมือได้อย่างราบรื่น
“เก่งจริง ๆ เลยนะ หัวหน้าหนิง”
เสิ่นสวินฟังจนตาเป็นประกาย อดชูนิ้วโป้งชื่นชมไม่ได้ “ถ้าเป็นคนอื่นตกไปอยู่ในรังโจรคงลนลานไปแล้ว แต่เธอนี่สิ กลับพลิกสถานการณ์ขึ้นมาเป็นหัวหน้าโจรสลัดเสียเอง”
หนิงซู๋หยูรับกระติกน้ำจากมือเธอมา รินใส่ถ้วยให้ตัวเองครึ่งถ้วย ก่อนมองหญิงสาวฝั่งตรงข้ามที่กำลังชื่นชมเธอด้วยสีหน้าอ่อนโยน