หลายวันต่อมา เหนือทะเลรกร้าง พายุโหมกระหน่ำ คลื่นดำซัดกระแทกเรือสินค้าทางไกลที่เสิ่นสวินโดยสารอยู่
เรือทั้งลำโคลงเคลงไม่หยุด พื้นดาดฟ้าไม้ส่งเสียงลั่น เชือกเส้นหนึ่งบนเสากระโดงหลักขาดผึงกลางสายลม
ต้นหนสูงวัยสองคนจับหางเสือแน่น พลางตะโกนลั่นว่า “คลื่นลมแรงเกินไปแล้ว! ตัวเรือกำลังเอียง! รีบลดใบเรือลงเร็ว!”
อามู่ฝ่าลมพุ่งเข้าไปหาเชือกที่ขาดและสะบัดอยู่บนดาดฟ้า
อามู่ออกแรงทั้งสองแขน พันเชือกไว้รอบข้อมือแล้วตะโกนเสียงดังว่า “ติงอวี่หยวน! มาช่วยกันดึงเชือกหลักไว้! ท่านผู้บัญชาการ จับกราบเรือให้แน่น!”
ติงอวี่หยวนวิ่งฝ่าดาดฟ้าเข้ามาอย่างรวดเร็ว คว้าปลายเชือกไว้ทันที ทั้งสองช่วยกันดึงเชือกที่ขาดไปผูกกับเสายึด จนใบเรือมั่นคงท่ามกลางคลื่นลม
เสิ่นสวินยืนอยู่หัวเรือ มือทั้งสองกำราวกั้นไม้แน่น มองแนวเกาะที่เริ่มปรากฏเลือนรางอยู่เบื้องหน้า
ตรงหน้าหมู่เกาะหมอกทมิฬ กองเรือของจักรวรรดิปะทะเข้ากับกลุ่มโจรสลัดกะโหลกแล้ว
ผู้บัญชาการกองเรือจักรวรรดิยืนอยู่บนเรือธงหุ้มเกราะหนัก สวมเกราะทองอร่าม มือกำดาบ มองแนวหน้าของกองเรือโจรสลัดที่ประกอบด้วยเรือดำหลายลำ
ผู้บัญชาการชักกระบี่ยาวออกมา แล้วสั่งพลเป่าแตรที่อยู่ด้านหลังว่า “ก็แค่พวกคนไร้ระเบียบ! เรือทุกลำตั้งขบวน ใช้หน้าไม้หนักกับเครื่องยิงหินบดขยี้พวกมัน!”
บนหอเรือโครงกระดูก หนิงซู๋หยูถือแผนที่กระแสน้ำ คำนวณทิศทางลม ระดับน้ำขึ้นลง และตำแหน่งแนวหินใต้น้ำ
บนหอเรือโครงกระดูก หนิงซู๋หยูถือแผนที่กระแสน้ำ สีหน้าเยือกเย็นขณะคำนวณทิศทางลม ระดับน้ำขึ้นลง และตำแหน่งแนวหินใต้น้ำ
เบื้องหน้าของเธอ กองเรือจักรวรรดิซึ่งประกอบด้วยเรือหุ้มเกราะหนัก 12 ลำและเรือคุ้มกันอีกกว่า 20 ลำ ดูราวกับป้อมปราการลอยน้ำที่กำลังเคลื่อนเข้ามาอย่างดุดัน