ในภาพมีอาคารก่ออิฐหินสีเทาขาวหลายหลัง กระจัดกระจายอยู่ท่ามกลางพืชพรรณเขียวชอุ่ม
หลังคาทรงโดมของอาคารเหล่านี้ส่วนใหญ่พังถล่มลงมา ช่องโหว่จึงเปิดให้กล้องโดรนลอดเข้าไปบันทึกภาพซากกำแพงที่ถูกเถาวัลย์พันรัดอยู่ด้านใน รวมถึงบันไดหินที่มนุษย์สร้างขึ้นรอบนอกซึ่งยังคงเป็นระเบียบเรียบร้อย
กลุ่มอาคารตั้งล้อมรอบลานกลางแจ้งแห่งหนึ่ง ที่ชวนประหลาดใจคือ กลางลานมีทะเลสาบใสสะอาดระยิบระยับอยู่
นิ้วของหนิงซู๋หยูเลื่อนบนหน้าจออย่างรวดเร็ว ขยายภาพบริเวณริมทะเลสาบ หลังจากเครื่องมือยุทธวิธีช่วยซ่อมแซมและปรับความคมชัดของภาพชั่วครู่ โทเท็มรูปปีกบนแผ่นหินริมฝั่งก็ปรากฏชัดขึ้น
เสิ่นสวินขยับเข้าไปใกล้หน้าจอ จ้องลวดลายที่ปรากฏอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย “นั่นอวิ๋นลั่ว สัญลักษณ์เหมือนกับที่อยู่ในภาพวาดฝาผนังของสุสานใต้ดินเผ่าชีพจรพิภพก่อนหน้านี้ทุกประการ”
รูปลักษณ์สัญลักษณ์ของอวิ๋นลั่วในภาพวาดฝาผนังสุสานใต้ดินเผ่าชีพจรพิภพ แทบจะเหมือนกันทุกประการ
เสิ่นสวินกับหนิงซู๋หยูสบตากัน แล้วตัดสินใจเลิกตามรอยเท้าและมุ่งหน้าไปยังกลุ่มอาคารทันที
พวกเขาจะเข้าไปตรวจสอบซากอาคารในระยะใกล้ โดยมีหมวดหนึ่งจากกองกำลังรบภาคพื้นดินตามไปติด ๆ คอยระวังภัยตลอดทางและเปิดเส้นทาง
ก่อนออกเดินทาง เสิ่นสวินอดหยุดฝีเท้าไม่ได้ เธอหันกลับไปมองพื้นที่โคลนซึ่งเต็มไปด้วยรอยฝ่ามืออีกครั้ง แผ่นหลังรู้สึกเย็นวาบขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ไม่รู้ว่าเป็นเพียงภาพหลอนของเธอหรือไม่ แต่เธอรู้สึกเหมือนมีดวงตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องมาจากที่มืด
เสิ่นสวินส่ายหน้าแรง ๆ ไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไป แล้วคิดว่าช่วงนี้คงวิ่งวุ่นไปทั่วจนเหนื่อยเกินไป จิตใจถึงได้อ่อนไหวขึ้น เธอสูดหายใจลึก ๆ ข่มความรู้สึกไม่สบายใจในอก ก่อนเร่งฝีเท้าตามทีมไป