เสิ่นสวินมองถุงน้ำตาลทรายขาวที่ยังเหลืออยู่อีกเกือบครึ่งถุงบนพื้น แล้วหันไปมองท่าทางหวงของของสือเจียน
“กินน้ำตาลนั่นแล้วหายไวจริงเหรอ?” เสิ่นสวินเอ่ยลองถาม
หัวทรงสี่เหลี่ยมของสือเจียนเต็มไปด้วยความงุนงง
มันฟังไม่เข้าใจความหมายของคำว่า “น้ำตาล” ในคลังคำศัพท์ของมันไม่มีแนวคิดนี้อยู่เลย
เสิ่นสวินยื่นนิ้วชี้ไปที่ถุงน้ำตาลทรายขาวบรรจุหีบห่อหยาบๆ ตรงปากมัน
“ก็คือสิ่งที่เพิ่งกินไป ไอ้ทรายศักดิ์สิทธิ์สีขาวน่ะ”
ดวงตาสีฟ้าของสือเจียนเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้ มันพยักหน้าอย่างหนักแน่น
“นั่นคือของหวาน ทรายศักดิ์สิทธิ์สีขาวมีพลังบริสุทธิ์ที่สุด ทำให้พวกเราชาวชนเผ่าสัตว์กระทุ้งหินเติบโตเร็วขึ้นและซ่อมแซมร่างที่บาดเจ็บได้ สาเหตุที่เรามีผิวหินแข็งแกร่งก็เพราะได้รับพลังหล่อเลี้ยงจากของหวานนี่แหละ”
เสิ่นสวินลดสายตาลงมองหลุมขนาดใหญ่ที่ถูกกรดกัดกร่อนบนร่างของมัน
อาจเป็นเพราะนางเป็นมนุษย์ เลยไม่รู้สึกว่าน้ำตาลทรายมีฤทธิ์เดชพิเศษอะไรนัก
แต่มันใช้ได้ผลกับสัตว์กระทุ้งหินจริงๆ ฤทธิ์เดชแกร่งกล้าจริงๆ
หลังจากสือเจียนกลืนกินไปเกือบครึ่งถุง บาดแผลก็หยุดเน่าเปื่อยทันที กรดสีเขียวหมดฤทธิ์ แม้แต่ควันขาวที่ลอยขึ้นมาตลอดก็สลายไป แต่กว่าจะหายสนิทก็ยังห่างไกลนัก
ชั้นหินที่อ่อนแอไร้การปกปิดยังคงแผ่กลิ่นอายความตายสีเทาหม่น