จ้าวหวยหลี่รู้ดีแก่ใจว่าตนผ่านวัยรู้ชะตาฟ้ามาเนิ่นนานแล้ว
ก่อนหน้านี้เอาแต่บ่นว่าอีกสองปีจะยื่นเกษียณ หาซื้อบ้านสวนเล็กๆ ไว้ปลูกดอกไม้
แต่ตอนนี้ เกษียณอะไรกัน!
อยากยืมเวลาจากฟ้าอีกห้าสิบปีนัก!
พืชต่างดาวอันไกลโพ้นกำลังกวักมือเรียกเขา~
ตลอดทางที่มา ในหัวเขาเหลือเพียงความคิดเดียว: อยากพบคนที่เอาตัวอย่างกลับมา!
เขาต้องการมากกว่านี้! ตัวอย่าง! ข้อมูล!
ครึ่งชั่วโมงก่อน เขาเซ็นเอกสารรักษาความลับตั้งเกือบสุดมือ ในที่สุดก็ได้เข้าประตูนี้ตามที่หวัง
เมื่อได้นั่งอยู่ตรงหน้าเสิ่นสวินจริงๆ บัณฑิตเฒ่าผู้ผ่านคลื่นลมใหญ่โตมามากมาย ทั้งมือเต็มไปด้วยเหงื่อ จนไม่รู้จะวางมือวางเท้าอย่างไร
“สหายเสิ่นน้อย...” จ้าวหวยหลี่ขยี้ขาทั้งสองข้างแรงๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยการวิงวอน ปนกลิ่นอายน่าสงสารเล็กน้อย “ครั้งหน้าที่เธอไป ช่วยลำบากหน่อย ได้ไหม ช่วยเอาของ...พวกนั้น กลับมามากๆ หน่อย?”
พูดถึงคำว่า “ของ” ร่างกายเขาก็โน้มไปข้างหน้าอีก อยากจะแนบหน้าไปติดกับเสิ่นสวิน
ซุนหย่วนซินดันแขนจ้าวหวยหลี่ออกแล้วโผล่หน้าขึ้นมาบ้าง: “ใช่ๆๆ! ไม่ว่าอะไรก็ได้! เอามาหมด! ขอแค่เป็นของฝั่งนั้น! ราก ลำต้น ใบ ดอก ผล เมล็ดของพืชเอามาหมด! ดินก็ได้ น้ำก็ได้! ถ้าจับแมลงกลับมาได้สองสามตัวด้วย ยิ่งดีเข้าไปใหญ่!”
“เป็นหรือตายไม่เลือกทั้งนั้น! จริงๆ ไม่ได้ ครึ่งเป็นครึ่งตายเราก็มีประโยชน์!” จ้าวหวยหลี่ตะโกนแทรกอยู่ข้างๆ
เสิ่นสวินในตอนนี้เพิ่งจะตั้งสติกลับมาจากความตกใจ สิ่งที่ตามมาคือความไม่สะดวกใจไปทั้งตัว