ไม่นานนัก เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น เพิ่งจะเอ่ยปากว่า "เชิญเข้ามา" ประตูก็เปิดออก
โจวลู่กลับมาแล้ว และข้างหลังเธอก็มีคนอีกสามคนตามมาด้วย
โจวลู่หลบทางให้ สีหน้าค่อนข้างมีเลศนัย ราวกับอยากจะเตรียมเสิ่นสวินไว้ล่วงหน้า แต่ก็ไม่มีโอกาสเอ่ยปาก
คนที่เดินนำเป็นหญิงชราผมขาวโพลน ร่างกายแข็งแรง เดินปรากฏตัวด้วยท่วงท่ามีพลัง เห็นได้ชัดว่าเป็นคนที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังกายและจิตใจ
ข้างหลังตามมาด้วยผู้ชายสองคน คนหนึ่งผมเริ่มหงอก สวมแว่นอ่านหนังสือหนาเตอะ มือยังกำแฟ้มเอกสารไว้แน่น อีกคนดูอายุน้อยกว่าเล็กน้อย ราวๆ ห้าสิบต้นๆ ใส่เสื้อเชิ้ตลายตารางสีซีดจนแทบไม่เห็นสี กระดุมที่คอเสื้อก็ไม่ติดให้เรียบร้อย
โจวลู่เดินเข้ามาใกล้เสิ่นสวินอย่างรวดเร็ว ลดเสียงพูดว่า "สหายเซิน ท่านสามท่านนี้ไม่ยอมไปไหน ขวางไว้ก็ไม่ได้..."
ยังพูดไม่ทันจบ ทั้งสามคนก็เดินเข้ามาแล้ว สายตาพร้อมเพรียงกันจ้องไปที่เสิ่นสวิน
สายตาแบบนั้นจะบรรยายยังไงดีล่ะ?
ก็เหมือนตอนคุณไปธนาคาร พนักงานเห็นลูกค้าถือบัตรดำเดินเข้าประตูมา สายตาแบบนั้นแหละ
ร้อนรน เอาใจ แทบจะอยากปูเสื่อให้คุณนั่ง
อืม ถึงแม้เธอจะไม่ได้เป็นก็เถอะ
เสิ่นสวินถูกมองจนขนลุกเกลียว กึ่งรู้กึ่งตัวไปขยับเข้าไปใกล้หลิงจ้าวหราน
หลิงจ้าวหรานกวาดสายตามองทั้งสามคน จากการแต่งตัวและบุคลิกแล้วเดาได้ว่าไม่ใช่คนของกองทัพ แต่ดูเหมือน...พวกนักวิชาการ? มากกว่า
หญิงชราผมขาวโพลนเอ่ยปากก่อน น้ำเสียงดังกระหึ่ม "ใครคือสหายเสิ่นสวิน?"