ตีสามกว่า ห่างจากการส่งตัวอีกหนึ่งชั่วโมง
เสิ่นสวินและหลิงจ้าวหรานตามโจวลู่ขึ้นรถ รถเลี้ยวไปเลี้ยวมา สุดท้ายก็มาจอดที่หน้ารัวเหล็กบานยักษ์บานหนึ่ง
เมื่อรัวเหล็กถูกยกขึ้น เสิ่นสวินเงยคอ มองจนอ้าปากค้างอยู่นาน
นี่มันคลังสินค้า?
โรงเก็บเครื่องบินชัด ๆ !?
เพดานสูง 18 เมตร พื้นที่ทั้งหมดสว่างจ้า กลางวันแสก ๆ
ในคลังมีคนหลายร้อยคนกำลังทำงานพร้อมกัน อุปกรณ์สารพัดชนิดที่เรียกชื่อไม่ถูก ไม่รู้เอาไว้ทำอะไร
ทีมตรวจสอบชุดป้องกันสารเคมีกำลังถือเครื่องสเปกโตรมิเตอร์มวลแบบมือถือ ตรวจสุ่มตัวอย่างสิ่งของที่จะส่งไปยังเกาะดวงดาวเป็นครั้งสุดท้าย
สีหน้าพวกเขาจริงจัง เครื่องมือในมือส่งเสียงฮัมเป็นจังหวะ
รอบนอก สถานีตรวจวัดสิ่งแวดล้อมเคลื่อนที่หลายเครื่องส่งเสียงแจ๊บเบา ๆ เสาอากาศยาวครึ่งเมตรหมุนไม่หยุด
หนุ่มสาวสวมแว่นกรอบทองหลายคน พลางจดบันทึกอย่างรวดเร็วบนแท็บเล็ต พลางก็อดแอบชำเลืองมองเสิ่นสวินไม่ได้
แววตาพวกเขาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นที่ปิดไม่มิด
ก็แน่ละ ในสายตาคนที่ทำงานวิจัยสุดล้ำเหล่านี้ หญิงสาวในชุดทหารที่ยืนอยู่ตรงหน้า ก็คือ "เครื่องกำเนิดการกระโดดข้ามมิติ" ที่ว่าในสัญญารักษาความลับนี่นา?
คนที่สามารถส่งตัวไปยังดาวต่างดาวได้?
ดูก็ธรรมดานะ?
"มองอะไร? เตรียมงานเสร็จหรือยัง?" หัวหน้าทีมหน้าตาแบบคนนำกลุ่มคนหนึ่งตะคอกเสียงเบา สายตาพวกนั้นจึงรีบถอนออก กลับไปจดจ่อกับงานยุ่งของตน
ไม่ไกลนัก รถโฟล์คลิฟท์หนักกำลังส่งเสียงครืดคราดต่ำ ทหารฝ่ายส่งกำลังบำรุงในชุดฝึกปฏิบัติการคล่องแคล่ว ขึงฟิล์มห่อของหลายชั้นให้กับสัมภาระทุกชิ้น
หลิงจ้าวหรานยืนอยู่ข้างเสิ่นสวิน มองเครื่องตรวจวัดความเที่ยงตรงสูงต่าง ๆ ที่เรียกชื่อไม่ถูก และบรรดาผู้เชี่ยวชาญที่เตรียมพร้อมเต็มที่ ก็อยากรู้อีกเช่นกัน