เสียงด้านหน้าดังขึ้นอีกครั้ง
“เริ่มฝึก! ทุกคน พยายามเข้าไว้!”
ทันทีที่เสียงจบลง แสงสว่างก็ส่องประกายขึ้นรอบข้าง
บางคนหยิบก้อนหินเรืองแสงออกมา บางคนจุดคบเพลิงที่มีเปลวไฟสีน้ำเงิน และบางคนก็ถือสิ่งของรูปร่างประหลาดไว้ในมือ เสิ่นสวินมองอยู่นานก็จำไม่ได้ว่ามันคืออะไร
แต่ด้วยแสงของคนอื่น เธอก็มองเห็นภาพรวมของชั้นนี้ได้ในที่สุด
พื้นที่ทรงกระบอก ผนังหินสีเทาอยู่รอบด้าน พื้นผิวไม่ได้ขัดเกลาอย่างประณีต ยังมีร่องรอยของการสกัดหินหลงเหลืออยู่ พื้นปูด้วยอิฐหยาบ ในรอยต่อมีอนุภาคเรืองแสงขนาดเล็กจิ๋วฝังอยู่ ราวกับดาวแตกกระจายเต็มพื้น แต่แสงนั้นอ่อนจนแทบไม่มีประโยชน์อะไร
พื้นที่ชั้นนี้ไม่ใหญ่ ประมาณสองร้อยตารางเมตร
เสิ่นสวินยืนอยู่ด้านหลัง มองไปเห็นบันไดแนวตั้งอยู่ตรงนั้น
ที่เรียกว่าบันได จริงๆ แล้วก็คือโครงสร้างหินที่ตั้งตรงขึ้นลง ติดกับผนัง
แผ่นหินที่สกัดไว้เป็นขั้นๆ ทอดยาวขึ้นไปเรื่อยๆ ระยะห่างเท่ากัน
เก้าสิบองศา
มุมฉากล้วนๆ
ไม่มีราวจับใดๆ
ฝูงชนเริ่มเคลื่อนไหวอลหม่านแล้ว
“เร็ว! ขึ้นไปเร็ว!”
ผู้คนกรูกันไปที่บันได ปีนขึ้นอย่างตะเกียกตะกาย มีสิ่งมีชีวิตผิวสีน้ำเงินเข้มสองตัวแย่งกันขึ้นก่อน ใช้ศอกกระแทกกันอยู่หลายที เกือบจะชกกันที่ใต้บันได
สิ่งมีชีวิตผิวเขียวสี่แขนนั้นกินพื้นที่ขั้นบันไดไปสี่ขั้น มือสองข้างจับด้านบน มืออีกสองข้างยันตรงกลาง ปีนขึ้นไปอย่างรวดเร็วราวกับจิ้งจก