เสิ่นสวินหลับตาลงครู่หนึ่ง
ไม่อยากลืมตาขึ้นมาเลย ขอให้เป็นภาพหลอนของฉันเถอะ
เธอรู้ว่าตัวเองอ่อนแอ แต่ไม่คิดว่าจะอ่อนแอขนาดนี้
ตัวเลขโผล่มาปุ๊บ ไม่เหลือผ้าเช็ดหน้าให้ปิดบังเลยแม้แต่น้อย
เธอเป็นแรงงานบนโลกมาหลายปี ร่างกายโทรมขนาดที่ว่าแรงงานด้วยกันเห็นแล้วยังต้องส่ายหัว
สู้วัวก็ไม่ได้ สู้ม้าก็ไม่ไหว
กำลังห่อเหี่ยวใจอยู่ ในฝูงชนก็มีคนดังถามขึ้นมา
“ขอถามหน่อยครับ ทำยังไงถึงจะเรียนรู้ความสามารถที่สืบทอดมาได้?”
แววตาเสิ่นสวินวาบขึ้นเล็กน้อย
ความสามารถที่สืบทอดมา?
คนที่พูดเป็นพวกผิวสีน้ำเงินเข้ม ร่างกำยำล่ำสัน แขนทั้งสองข้างมีอะไรคล้ายเกล็ดปกคลุมอยู่
ด้านหน้าลานกว้าง เชียนหยางเหลือบมองคนนั้นแวบหนึ่ง แล้วส่งเสียงเย็นชา
“ผ่านวิชาพื้นฐานก่อนเถอะ”
เจ้าพวกผิวสีน้ำเงินเข้มยังอยากถามต่อ แต่ถูกคนข้างๆ ดึงไว้
เสิ่นสวินจดคำสำคัญไว้ในใจเงียบๆ
ความสามารถที่สืบทอดมา
สืบทอดอะไร? ความสามารถอะไร?
ระบบบอกว่าสนามฝึกแห่งนี้เป็นที่ที่จักรวรรดิกูลาโมใช้“ฝึกนักรบพิเศษ” งั้นยังมีสกิลแถมให้อีกเหรอ?
เธอยังครุ่นคิดอยู่ เชียนหยางก็พูดต่อแล้ว
“ทุกคน ให้ดูที่จุดอ่อนที่แสดงบนสายรัดข้อมือ แล้วเลือกช่องทางฝึกที่ตรงกัน ด้านหน้าพวกคุณมีวงแหวนสี่วง แทนวิชาฝึกสี่อย่าง”
เธอยื่นมือชี้ไปด้านหน้าลานกว้าง
ที่ฐานหอคอยทรงกลม วงแหวนสี่วงเรียงเป็นแถวเดียว วงแหวนแต่ละวงมีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณสามเมตร เปล่งแสงนวลอ่อนๆ สีต่างกัน
จากซ้ายไปขวาคือ: สีเขียว สีส้ม สีขาว สีม่วง
เหนือวงแหวนแต่ละวงมีตัวอักษรลอยอยู่หนึ่งบรรทัด