ชั้นที่สิบแปด
เธอพลาดก้าวตอนปีนบันได ขณะที่เท้าซ้ายเหยียบอากาศ หัวใจเต้นแรงขึ้นหนึ่งจังหวะ มือทั้งสองข้างกอดหน้าผาหินไว้แน่น
ลูกบอลหินลอยฟ้าเลื่อนเข้ามาใกล้เธอสิบเซนติเมตรอย่างรวดเร็ว แต่เธอกลับทรงตัวได้
ลูกบอลหินถอยกลับไปที่เดิม
ตกใจไปเอง
เสิ่นสวินนอนทาบอยู่บนบันได หน้าผากแนบกับพื้นหินเย็นเฉียบ หลับตานิ่งไปสองสามวินาที
บอกว่าไม่กลัวก็คงโกหก ปีนขึ้นในแนวตั้งเก้าสิบองศา ด้านล่างมืดสนิท ถ้าพลาดหล่นไป แม้มีลูกบอลหินรองรับก็ดูน่ากลัวพอแล้ว
แต่ถึงจะกลัวก็ต้องปีนต่อไป
ไม่ปีนก็ไม่ทางออกไปตลอดกาล
ลืมตา แล้วเคลื่อนตัวขึ้นต่อ
ชั้นที่สามสิบห้า
สมองเริ่มหน่วง—
เดินแบบกลั้นใจ ปีนแบบกลั้นใจ
ตอนอยู่ชั้นสีสิบเอ็ด เธอรู้สึกได้ว่าขาทั้งสองข้างไม่ใช่ของตัวเองแล้ว เธอนอนราบไปกับพื้น พักไปหลายนาที นิ้วมือง่อ ๆ กดเปิดสายรัดข้อมือ
[ชั้นปัจจุบัน: 41]
เธอเลื่อนดูอันดับ
[อันดับที่ 1: หมายเลข073 ชั้นปัจจุบัน: 474]
เสิ่นสวินจ้องตัวเลข 474 ใบหน้าไร้ความรู้สึกอยู่นาน
ชั้น 474
เธอเองแค่ชั้น 41
ของเขามากกว่าเธอนักเท่าตัว
อันดับที่สองอยู่ที่ชั้น 460 อันดับที่สามอยู่ที่ชั้น 447 แม้แต่ที่อันดับที่ 99 ก็ถึงชั้น 286 แล้ว
ส่วนเธอ เสิ่นสวิน หมายเลข 019 อันดับสุดท้าย ชั้น 41 เจิดจ้า
ในหอคอยนี้มีคนอยู่ร้อยคน เก้าสิบเก้าคนอยู่เหนือเธอ อยู่ไกลเกินเอื้อม