เสิ่นสวินเดินไปที่ข้างกายของเจียงอิ่งเสวี่ย มองดูสัตว์สันหนาวที่กำลังขยับเขี้ยว
"อยากตรวจบาดแผลให้มันเหรอ?"
เจียงอิ่งเสวี่ยลุกขึ้นยืนแล้วพยักหน้า "บาดแผลมันเริ่มมีอาการติดเชื้อแล้ว ถ้าปล่อยไว้อีกจะหนอง กระดูกขาหลังขวาที่หักก็ต้องจัดให้เข้าที่และตรึงไว้โดยเร็ว ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ กระดูกยิ่งเคลื่อนมากขึ้น การประสานก็ยิ่งยากขึ้นเท่านั้น"
เธอหยุดครู่หนึ่ง แล้วมองไปที่เสิ่นสวิน
"แต่มันไม่ยอมให้ฉันเข้าใกล้ และสือเจียนก็ฟังไม่รู้เรื่องว่าฉันพูดอะไร ท่านผู้บัญชาการ ช่วยฉันแปลให้หน่อยได้ไหมคะ?"
เสิ่นสวินได้ยินแล้ว นี่มันพาหนะที่เธอกำหนดไว้ล่วงหน้านี่นา จะให้มันมีอันตรายไปไม่ได้!
เธอชี้ไปที่เจียงอิ่งเสวี่ย แล้วพูดกับสือเจียนว่า "นางเป็นคนในเผ่าของฉันที่เชี่ยวชาญการรักษาบาดแผลโดยเฉพาะ บาดแผลบนตัวมันนางจัดการได้ นายกดมันไว้ แล้วให้คนของฉันดูแผลมัน"
แรงมือของสือเจียนผ่อนลงเล็กน้อย
แต่ก็เพียงเล็กน้อยเท่านั้น
เสิ่นสวินย่อตัวลงไปให้ตาอยู่ในระดับเดียวกับสัตว์สันหนาว
ดวงตาสีทองรูปรีของสัตว์สันหนาวจ้องมองเธอ อยากจะคำราม แต่ก็กลั้นไว้
ตัวนี้คำรามไม่ได้ เมื่อกี้แค่คำรามใส่เธอ ก็โดนต่อยหนึ่งหมัด ตอนนี้หัวยังปวดหนึบ ๆ อยู่เลย
เสิ่นสวินมองไปที่พาหนะที่เธอ 'หมายตา' ไว้ในอนาคต ส่งรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเมตตา "อย่าตื่นเต้นไปเลย พวกเราไม่มีเจตนาร้าย คนข้าง ๆ ฉันคนนี้ช่วยรักษาบาดแผลให้เธอได้ นางจะไม่ทำร้ายเธอ แต่เธอต้องให้ความร่วมมือ ห้ามขยับ ห้ามกัดนาง"
ดวงตารีของสัตว์สันหนาวสั่นเล็กน้อย "พวกคุณล้วนเป็นคนชั่ว! อยากจะทำร้ายลูกของฉัน!"
เสิ่นสวิน: ???
เธอหูฝาดไปเองแน่ ๆ เลย
ใช่แน่ ๆ ใช่ไหม?
เดี๋ยว!!!
เจ้านี่พูดได้งั้นเหรอ?!
จู่ ๆ เธอก็นึกขึ้นได้ ตอนนั้นระบบบอกว่าเป็นสกิลแปลภาษาขั้นสุดยอด!
ไม่ได้จำกัดแค่สัตว์กระทุ้งหินด้วยนี่หว่า
ระบบ ช่างน่าเกรงขาม!