ความเร็วในการขนของของสัตว์กระทุ้งหินเกินความคาดหมายของเสิ่นสวินไปไกล
พาเลทสามสิบอันรวมเป็นสินค้าหลายสิบตัน มนุษย์ถ้าจะขนกันเองถึงกับใช้รถยกก็ต้องปวดหัวอยู่นาน แต่สัตว์กระทุ้งหินไม่เหมือนกัน ตัวโตเต็มวัยแค่นึงเดียวยกพาเลทได้สบาย ๆ ไม่ต่างจากหิ้วถุงช้อปปิ้ง
ตัวที่วิ่งเร็วที่สุดเอาพาเลทไว้บนหัว ขาไวพอตัว
เสิ่นสวินดูแล้วใจกระตุก วิ่งเร็วขนาดนั้นเผลอไปล้มจะทำยังไง?
ไม่ใช่ห่วงสัตว์ ห่วงอุปกรณ์ต่างหาก!
เสิ่นสวินยืนอยู่ข้าง ๆ สั่งการว่า “เบา ๆ หน่อยเบา ๆ หน่อย! นั่นอุปกรณ์การแพทย์! นายนายนาย ใช่ พูดอยู่นั่นแหละ วิ่งอะไรนักหนา? ไม่มีใครแย่งกับนายหรอก”
สัตว์กระทุ้งหินตัวนั้นชะลอฝีเท้าลง ดวงตาเป็นประกายมองเธอ แล้วยิ้มอย่างซื่อ ๆ
เสิ่นสวินหยิบลูกอมออกมาหนึ่งลูก ตะโกนว่า “อ้าปาก” เจ้าตัวก็ทำตาม ลูกอมพุ่งเข้าปากอย่างแม่นยำ
มันดีใจจนกระโดดอยู่กับที่ พอลงพื้นก็เหยียบพื้นเป็นหลุมใหญ่ ฝูงเพื่อน ๆ ที่ขนของอยู่รอบ ๆ เห็นแล้วน้ำลายไหล ฝีเท้าก็เร่งขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ไม่ถึง 10 นาที พาเลทสามสิบอันก็ขนมาครบตามจุด
เสิ่นสวินหาวหนึ่งที ค้างหนึ่งคืนไม่ได้นอนเริ่มง่วงแล้ว แต่ตอนนี้ระยะเวลาจนถึงมืดบนเกาะดวงดาวยังเหลืออีกตั้งเจ็ดแปดชั่วโมง
เธอขยี้ตาสักหน่อย มองไปรอบ ๆ คนตรงหน้าแล้วพูดว่า “รวมตัวกันหน่อย จะบอกอะไรทุกคน”
“เพื่อต้อนรับทุกคนที่มาถึงเกาะดวงดาว และขอบคุณฝูงสัตว์กระทุ้งหินที่ช่วยหาเสบียงให้ตลอดช่วงที่ผ่านมา คืนนี้พวกเราจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับ”
“เรากินหมูกระทะกัน!”