ในเลนส์กล้องโดรน สิ่งมีชีวิตสามตัวที่รูปร่างคล้ายกิ้งก่ากำลังขดตัวอยู่ในแอ่ง
หัวเรียวแหลม ลำตัวปกคลุมด้วยเกล็ดสีแดงเข้ม ด้านหลังมีสันครีบเป็นซี่ฟันเลื่อยเรียงตัวขึ้น ปลายเล็บเท้าจิกลึกลงไปในรอยแตกของเปลือกไม้นิ่งไม่ไหวติง หนึ่งในนั้นตัวใหญ่กว่าอีกสองตัวเท่าตัว มุมปากมีสายใยกึ่งโปร่งแสงห้อยลงมา กำลังค่อยๆ หยดทีละหยด
เลนส์กวาดผ่านไปอย่างรวดเร็ว ไม่มีใครรู้ว่ามันคือสิ่งมีชีวิตชนิดไหน
800 เมตร
ยังคงเป็นลำต้น เส้นผ่านศูนย์กลางยังไม่ลดลงอย่างชัดเจน คาดว่ายังเกินแปดสิบเมตร ในภาพ ชั้นมอสสีเขียวอ่อนเริ่มปกคลุมพื้นผิวเปลือกไม้เป็นบริเวณกว้าง ระหว่างมอสมีเห็ดรากลมขนาดเท่ากำปั้นขึ้นอยู่หนาแน่น สีตั้งแต่เหลืองอ่อนไปจนถึงน้ำตาลเข้ม เกาะแน่นอยู่บนลำต้น เหมือนตุ่มบนกำแพง
เสิ่นสวินขมวดคิ้วเล็กน้อย พึมพำ: “นี่มันสูงเท่าไหร่กันแน่ ควรจะถึงยอดได้แล้วสิ?”
เจิ้งฮ่าวหรานกลั้นหายใจ จ้องหน้าจออย่างตั้งใจ
1,000 เมตร
ลำต้น
ปากของเสิ่นสวินค่อยๆ อ้าค้าง
ต้นไม้ต้นนี้สูง 1,000 เมตร ยังไม่เห็นยอด?
กู้หวยอันเอาแขนโอบอก ขมวดคิ้วลึกขึ้นเรื่อยๆ 1,000 เมตร เทียบเท่าตึก 333 ชั้น ตึกที่สูงที่สุดในโลกคือบุรจญ์เคาะลีฟะฮ์ของอูฐบ้าน 828 เมตร
แต่ต้นไม้นี้สูง 1,000 เมตรแล้ว ยังไม่จบ
โดรนลอยสูงขึ้นไปอีก 1,200 เมตร
กิ่งข้างที่ทอดยาวในแนวนอนพุ่งเข้าสู่เลนส์ กิ่งนั้นเส้นผ่านศูนย์กลางเกินสิบเมตร เต็มไปด้วยพืชอิงอาศัยและเถาวัลย์พันกันระเกะระกะ ราวกับทางหลวงสีเขียวที่แขวนอยู่บนความสูงหนึ่งพันเมตร