หนึ่งในหญิงผมสั้นเหยียบลงบนแผ่นหินลาดเอียง อาศัยความชันพุ่งลงไปอย่างรวดเร็ว
แมลงเจาะดินอ้าปากกัดเข้าใส่
แต่หล่อนกลับก้มตัวลงในระยะไม่ถึง 2 เมตรจากปากของมัน หัวเข่าแทบเฉียดพื้น เลือกที่จะไถลตัวผ่านใต้หัวของสัตว์ประหลาดไป
ดาบยาวเฉียดผ่านช่องว่างระหว่างวงแหวนเนื้อ มีดไม่ได้ฟาดลงบนผิวหนังหนาแข็ง แต่กลับเฉือนเข้าไปตามเยื่ออ่อนระหว่างวงแหวนเนื้อสองชั้น จากนั้นพลิกข้อมือ ใบมีดเฉือนขึ้นด้านบน ตัดเส้นประสาทสีขาวที่อยู่ข้างในขาดออกจากกันโดยตรง
ส่วนหน้าของแมลงเจาะดินขยับไม่ได้ทันที ก่อนจะทรุดลงกระแทกพื้น
หญิงผมสั้นใช้มือข้างเดียวพยุงตัวพลิกกลับขึ้นมา เหยียบลงบนหินผุกร่อนอีกก้อนหนึ่ง พอดีกับหลบของเหลวสีเหลืองเทาที่สาดกระเซ็นมาจากด้านหลัง
สมาชิกอีกคนยืนป้องกันอยู่ทางขวาของหล่อน
ทุกครั้งที่มีแมลงเจาะดินคิดจะโอบล้อมจากด้านข้าง ดาบของคนคนนั้นจะไปตกที่รอยต่อของปากมันก่อนเสมอ
ทั้งคู่ไม่ได้สื่อสารกันเลยตลอดการต่อสู้ แต่ตำแหน่งกลับรักษามุมที่มั่นคงไว้ได้ตลอด
คนหนึ่งโจมตี อีกคนหนึ่งคอยเติมตำแหน่ง
ยิ่งแมลงเจาะดินตัวใหญ่เท่าไหร่ การหมุนตัวก็ยิ่งช้าลงเท่านั้น
การชนหลายครั้งไม่เพียงแต่ไม่ถูกตัวพวกเขา กลับทำให้พวกเดียวกันล้มระเนระนาด
เสี่ยวเล่งเล่งหลุดเข้าไปในสมรภูมิ
เหยียบหินที่ยื่นออกมาสองก้อน สลับทิศทางอย่างต่อเนื่อง ล่อแมลงเจาะดินสองตัวพร้อมกันไปยังหุบเขาแคบ ๆ แห่งหนึ่ง
สัตว์ประหลาดสองตัววิ่งตามกันเข้ามา
แมลงเจาะดินที่อยู่ข้างหน้าเพิ่งเบียดเข้าไปในหุบเขา ร่างของมันก็ติดอยู่กับผนังถ้ำทั้งสองข้าง