(อ่านไปพร้อมกันเถอะ ไม่มีคู่รัก! ไม่มีคู่รัก! ไม่มีคู่รัก! เรื่องสำคัญต้องพูดสามครั้ง)
ชายหนุ่มหยุดฝีเท้า สายตาเรียวเล็กไล่กวาดไปทั่วใบหน้าของเสิ่นสวิน ก่อนจะเลื่อนไปจ้องมีดหินพลังงานดาวในมือของเธอ แต่ไม่ได้รีบตอบอะไร
เสี่ยวเล่งเล่งยืนอยู่ข้างๆ สายตากวาดมองเสิ่นสวินและพวกไปด้วย
ตัวใหญ่แบกค้อนยักษ์ สายตากวาดไปมาอยู่ระหว่างชุดพรางที่เหมือนกันของทั้งสองฝ่าย
สายลมยามค่ำพัดผ่านซากศพสัตว์ประหลาดที่เกลื่อนกลาด พัดเอากลิ่นปูนขาวสีขาวและกลิ่นเหม็นสาหัสที่ยังไม่จางหายไป
รอบข้างเงียบสงัดเหลือเพียงเสียงลม
สองทีมที่เพิ่งจะร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กันเมื่อครู่ ตอนนี้ห่างกันไม่กี่เมตร ได้มองเห็นหน้ากันอย่างชัดเจนเป็นครั้งแรก
เสิ่นสวินพิจารณาทั้งสามคนอย่างละเอียด พวกเขาสวมชุดพรางที่คล้ายกับของพวกตน แต่สีสันและรายละเอียดดูจะออกไปทางสไตล์ทหารรับจ้างต่างชาติอย่างชัดเจน
เสิ่นสวินรู้สึกระวังตัวอยู่ในใจ แต่ใบหน้ากลับยิ้มบางอย่างอ่อนโยน
ชายหนุ่มรูปงามหยุดฝีเท้า สายตาเรียวเล็กไล่กวาดไปทั่วใบหน้าของเสิ่นสวิน ครู่ใหญ่ก็ไม่พูดอะไร
บรรยากาศชั่วขณะเริ่มอึดอัด
เสี่ยวเล่งเล่งยืนอยู่ข้างชายหนุ่ม เงยหน้ามองดูซากแมลงเจาะดินที่เกลื่อนพื้นรอบตัว แล้วก้มลงมองคราบน้ำเหลืองเขียวที่ส่งกลิ่นเหม็นกระจายอยู่ทั่วพื้น ขมวดคิ้ว แล้วส่งเสียงอู้อี้ผ่านหน้ากากกันพิษ “เปลี่ยนที่คุยกันเถอะ ที่นี่เหม็นเกินไป”