โดยปกติแล้วเสี่ยวเสิ่นจินออกมาไม่ได้ มันต้องอยู่ในสถานรับเลี้ยงเด็ก มีเพียงตอนที่เสิ่นสวินพาออกมาเท่านั้น มันถึงจะได้ออกไปดูโลกภายนอก เจ้าตัวเล็กสนใจทุกสิ่งเป็นพิเศษ ระหว่างเดินไปตลอดทาง ใครเห็นเป็นต้องหันมามองจนเหลียวหลังกันแทบทุกคน
ใครได้เห็นมันสักแวบก็อยากยื่นมือไปขยำสักที
แต่เจ้าตัวเล็กดันขี้กลัวมาก แถมยังไม่คุ้นคน ไม่ยอมให้ใครจับเลยสักคน แค่เสียงรอบข้างดังขึ้นนิดเดียวก็ทำเอามันตกใจจนมุดเข้าไปในอ้อมแขนของเสิ่นสวิน พอเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาก็เอ่อคลอไปด้วยน้ำตา
ฮั่วฮั่วหมอบอยู่บนศีรษะเสิ่นสวิน หัวเราะจนตัวงอแทบตกลงมา
เสิ่นจินมองฮั่วฮั่วที่กำลังหัวเราะเยาะมัน: โมโหก็โมโห แต่สู้ไม่ไหว
พอเสิ่นสวินเห็นเข้าก็เริ่มปลอบเด็กอีกครั้ง เธอบอกเสิ่นจินว่า “กินข้าวดี ๆ นะ โตไว ๆ ต่อไปจะได้ตัวใหญ่กว่าฮั่วฮั่ว ถึงตอนนั้นมันก็รังแกเธอไม่ได้แล้ว”
เสิ่นจินดูเหมือนจะเข้าใจคำพูดของเสิ่นสวิน มันส่งเสียงอืออาหลายครั้ง แล้วบ่ายวันนั้นก็ดื่มนมชามไปถึง 10 ชามรวด
ทำเอาลุงจางที่สถานรับเลี้ยงเด็กตกใจ คิดว่าเสิ่นจินคงถูกใครรังแกอย่างหนัก จนต้องเปลี่ยนความคับแค้นให้กลายเป็นความอยากอาหาร
แต่เขาคิดมากไปเอง ต่อให้กินเยอะแค่ไหน วันรุ่งขึ้นก็ยังถูกฮั่วฮั่วแกล้งจนร้องไห้อยู่ดี
หลังพักฟื้นกันสองวัน ทีมเดินทางไกลก็รวมตัวกันอีกครั้ง
สมาชิกทีมเดินทางไกลมาครบทุกคนแล้ว พวกเขาสวมชุดดำน้ำ สะพายถังออกซิเจน ยืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบ บรรยากาศเคร่งขรึม