สายลมทะเลพัดกรรโชก ทุกคนพากันสำรวจเกาะแห่งนี้
เบื้องหน้าเต็มไปด้วยหินภูเขาไฟสีดำปนน้ำตาล ลมพัดหอบเม็ดทรายละเอียดขึ้นมาปะทะใบหน้า เจ็บแสบไปหมด
สมาชิกทีมเดินทางไกลเหยียบย่ำพื้นขรุขระและแข็งกระด้าง ลมเย็นพัดลอดคอเสื้อเข้ามาไม่หยุด
เสิ่นสวินหดคอเพราะหนาว แม้จะสวมเสื้อขนเป็ดทับอีกชั้น ก็ยังต้านความเย็นไม่ไหว
ระบบพาพวกเขามาโผล่ที่ไหนกันเนี่ย?
หนิงซู๋หยูหยิบชุดปฏิบัติการกันหนาวออกมาจากมิติส่วนตัวซึ่งอยู่ในสายรัดข้อมือ ก่อนหันไปมองทีม เสียงของเธอถูกลมหวีดหอบพัดจนฟังดูเนือย ๆ “ทุกคนเปลี่ยนเป็นชุดปฏิบัติการกันหนาว อุณหภูมิบนเกาะนี้ต่ำมาก ถ้าอยู่ข้างนอกนาน ๆ จะกระทบต่อการเคลื่อนไหว”
ทุกคนเปลี่ยนเป็นชุดปฏิบัติการกันหนาว หลังจากนั้นจึงรู้สึกอุ่นขึ้นไม่น้อย
เสิ่นสวินเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็ขยับมือขยับเท้า รู้สึกว่าร่างกายเริ่มอุ่นขึ้นในที่สุด
เธอกวาดตามองรอบ ๆ ที่นี่รกร้างมาก นอกจากมอสทนหนาวซึ่งเกาะอยู่ตามด้านอับลมของก้อนหินแล้ว ยังไม่มีแม้แต่ต้นไม้สักต้นที่ช่วยบดบังทัศนวิสัย
«แยกกันสำรวจรอบ ๆ ว่ามีสิ่งอันตรายหรือเปล่า»
หนิงซู๋หยูเก็บเครื่องตรวจจับ แล้วมอบหมายงานให้สมาชิก «อามู่กับเหลิ่งเยว่ไปสำรวจแนวหินทางตะวันออก เจียงอวี่กับเกาชุนไปตรวจแนวชายฝั่งตะวันตก ส่วนคนที่เหลือตามฉันเข้าไปด้านในเกาะ หาทำเลเหมาะ ๆ สำหรับสร้างแท่นส่งตัว»
ทุกคนพยักหน้ารับคำ ก่อนแยกย้ายกันไป
เสิ่นสวินเดินตามหลังหนิงซู๋หยู ส่วนเสี่ยวไป๋เดินเอื่อย ๆ อยู่ทางขวามือของเธอ ร่างสีเงินขาวสะท้อนแสงเย็นเยียบใต้ท้องฟ้าครึ้ม